Kidneyrun by night ATC

Begin van het Almeers Triathlon Circuit is traditiegetrouw een loopwedstrijd in de havenkom van Almere-Haven. Dit jaar was dit de Kidneyrun by night, een loopwedstrijd in het donker dus.

De dag voor de wedstrijd had ik een schaatstocht in Blokzijl gereden en dat kon ik zaterdagochtend nog goed voelen aan mijn rug. Spierpijn dus...

Ook nu ging ik bij de start snel weg om het gedrang in het begin op het gladde parcours te vermijden. Dat lukte goed en ook de kilometers daarna kon ik het tempo goed vasthouden. Geen last van de spierpijn in mijn rug, hooguit net geen frisse benen door die schaatstocht van vrijdag en de fietstraining van zaterdagochtend. Aan de kilometersplits onderweg zag ik dat er een snelle tijd aan zat te komen. En dat gebeurde dus ook, 38:36 op 9,86 kilometer is een tijd die ik al heel lang niet meer gelopen heb. Super opsteker voor het aankomend seizoen dus! Nu de komende tijd de vergaarde snelheid vertalen naar duurvermogen. Het triathlonseizoen komt eraan, langzaam maar zeker...

Crosscup AV Almere '81

Dit was al weer de 4e en laatste van een reeks crosslopen om de Crosscup Almere. Dit keer bij atletiekvereniging Almere '81.

De weersomstandigheden maakte er een bijzondere crossloop van, -6 graden, gure wind, bevroren ondergrond met een dun laagje sneeuw. Merkte al bij het inlopen dat ik moest oppassen voor de verborgen (harde) oneffenheden.

Ik ging weg met hetzelfde plan als de Crosscup op het Almeerderstrand, hard weggaan en het zo lang mogelijk vasthouden. Zo kwam ik al snel samen met Merijn Schuurman te lopen en dat bleef ook zo tot ongeveer een kilometer voor het einde. Merijn gaf toen nog eens flink gas op de laatste kleine afdaling van het parcours en ik moest een gaatje van een meter of 5 laten vallen. Dat werden er gedurende de laatste kilometer nog wat meer. Toch dik tevreden met 33:40 op deze 8 kilometer door de gure vrieskou.

Foto: Dennis Sleeuwenhoek

Crosscup Almeerderstrand

Nadat de Crosscup in het Beginbos succesvol verlopen was had ik veel zin in deze crosswedstrijd. Ik had me nu wel voorgenomen om wat sneller te starten en zo gezegd, zo gedaan.

Kon na de vlotte start de snelheid er goed inhouden en wist na 33:47 de finish te bereiken.

Kromslootparkloop

Dit jaar besloten maar weer eens met de 15km afstand mee te doen. Helaas deden er niet al te veel deelnemers mee, dus al snel liep ik alleen over het winderige parcours.

Toch wist ik de 2 rondes van 7,5km steady te lopen in 1:01:21. Tevreden dus.

Crosscup Almere Beginbos

Voor het eerst in jaren heb ik besloten deze winter wat crossloopjes te gaan doen. Die heb ik altijd gemeden omdat ik ooit een keer met voetbal door zwaar mijn enkel ben gegaan. Door deze blessure is die enkel wat onstabiel geworden. Maar tijdens het kijken naar de 1e cross van het circuit in het Kotterbos 5 weken geleden, begon het toch een beetje te kriebelen. Ik kreeg het gevoel krijgen dat crosslopen best wel wat voor mij kon zijn. Speciaal voor deze wedstrijden had ik een paar speciale cross-schoenen met spikes gekocht, dus aan het materiaal kon het niet liggen.

Een week daarvoor nog een 1/2 uurtje getraind op het parcours om een beetje gevoel te krijgen wat me te wachten stond. Dat viel mij niet tegen, hoewel de hartslag door het wisselende terrein en het hoogteverschil van de oude vuilnisbelt, alle kanten op ging.

Door mijn onervarenheid met dit soort races, had ik mijzelf voorgenomen om niet te hard te starten. Na 2 van de 4 rondes probeerde ik het tempo (of in ieder geval de hartslag) wat op te voeren. Daardoor begon ik zowaar wat andere deelnemers in te halen. Dat resulteerde in 40:31 op 9km. Wederom dik tevreden met het resultaat en bovenal was het ook leuk om eens aan een ander soort wedstrijd mee te doen. Heb dan ook best wel zin in de volgende cross op zondag 16 december op het Almeerderstrand.

De dagen erna had ik nauwelijks spierpijn, zal ongetwijfeld ook komen door de zachtere ondergrond.

Triathlon Almere

Ironman Frankfurt eerder deze zomer verliep niet helemaal zoals ik het in mijn dromen voor mij zag. Vlot gezwommen, tegen kramp aan, bidons vergeten, last moment voedingsplan maken, nat & koud op de fiets, lege brandstoftank na 120km fietsen en daardoor een fletse marathon was in 1 zin het verhaal van deze triathlon.

Toch zag ik genoeg punten in deze wedstrijd (en met name in de trainingen van de periode daarvoor) waarvan ik dacht dat Almere best wel eens heel goed zou kunnen gaan. Na een periode van 2 weken rustig aan doen, kon ik al snel voldoende trainingsarbeid aan om de puntjes op de "i" te zetten.

Toen sloeg het noodlot voor mij toe op donderdagavond 16 augustus. Aan het einde van een lange duurloop met wat blokken in de hogere zones, kreeg ik last van mijn linkerknie. Moest zelfs het laatste stuk terug naar huis wandelen. Pas de zondag erna had ik lopen tijdens een lange koppeltraining op het programma staan, dus hoopte ik met veel ijzen dit probleem de kop in te drukken. Helaas voelde ik tijdens de 2e koppel dat ik weer last kreeg. In de resterende 3 weken tot Almere getracht door weinig tot niet te lopen, fysio, ijzen, rekken & strekken en kinesio-tape de blessure de kop in te drukken.

Een week voor Almere deed ik mijn laatste duurloop om nog eens te testen of er voldoende verbetering inzat. De laatste 10 minuten merkte ik wel weer dat heel licht de irritatie begon terug te komen. Voor de zekerheid de 2 resterende looptrainingen voor Almere maar overgeslagen. Deze zouden mij toch geen zekerheid meer bieden en mogelijk alleen het verdere herstel vertragen. Dat hield dus wel in dat ik met de reële mogelijkheid de wedstrijd inging dat ik wel eens de finish niet zou kunnen gaan halen. Geen fijn idee om zo'n lange dag mee te beginnen.

De dag van de wedstrijd:
Het was een schitterende dag. Eigenlijk in jaren niet meer zo mooi weer gehad tijdens de triathlon. De temperatuur oplopend naar een graad of 23 en nauwelijks wind, ingrediënten voor een snelle race.

Zwemmen ging dan ook prima. Na 59:02 kroop ik de pontons langs de Esplanade op. Helemaal volgens planning. Eigenlijk alleen de laatste kilometer licht opkomende kramp in mijn kuiten gevoeld. Maar daar had ik nauwelijks hinder van.

Foto: Christie Brouwer

Na een trage wissel doordat ik mijn bril voor mijn aerohelm op deed in plaats van andersom, ging ik op pad voor 4 rondes van 45 km. Aan het einde van de 1e ronde pikte ik Stefan Staartjes op en nog eens 20 km later trainer Lars Karmelk. Intussen had ik ook de nummer 2 van de dames ingehaald. Deze bleef bij mijn "groepje" rijden. Daar sloot even later de nummer drie van de dames aan dus was het een groep van inmiddels 5 man geworden. Lars moest helaas aan het begin van de 3e ronde afhaken met een lekke band. Zo reden we de 3e ronde in met nog 4 man in de groep.
Na 4:54 had ik de 180 km afgelegd en begon dus na ongeveer 5:55 aan het lopen. Ongeveer 15 minuten sneller dan verleden jaar...

Foto: Christie Brouwer

Maar ja, het lopen. Niet het onderdeel waar ik vandaag het meeste vertrouwen in had. De eerste ronde van 10 km ging goed, ongeveer 51 minuten en geen last van mijn knie. Dit had ik eigenlijk wel verwacht en was dan ook meer benieuwd hoe de 2e ronde zou gaan. Helaas voelde ik na zo'n 17 a 18 km dat heel langzaam de irritatie begon op te komen. Ik begon het tempo een beetje te drukken om de irritatie niet erger te laten worden. Bij het ingaan van de 3e ronde (beetje steil omhoog de Esplanade verlatend) voelde ik echter de eerste pijnscheuten. Allerlei gedachten spookten door mijn hoofd. "Als het nu niet erger wordt dat dit, kan ik dan nog verder?". Zo bleven deze gedachten de volgende kilometers door mijn hoofd spoken.
Vlak voor het verste punt in de ronde besloot ik dat het gewoon geen zin meer had om verder te gaan. Ik kon op dat moment al niet meer sneller lopen dan 6 min/km en de irritatie was inmiddels al een paar kilometer daarvoor definitief overgegaan in pijn.

Met pijn in het hart besloot ik na zo'n 25 km te stoppen. Wat nog restte was de lange wandeling terug naar start/finish. Mijn spullen bij elkaar pakken en zo snel mogelijk naar huis was het enige waar ik aan dacht. Het voelde allemaal op dat moment zo onwaar aan, uitstappen in de wedstrijd van het jaar.

Vijf triathlons dit jaar. 1x goed gepresteerd (Ironman 70.3 Mallorca), 1x wat minder (Ironman Frankfurt) , 2x niet gestart (1/2 triathlon Nieuwkoop en 1/4 triathlon Anna Paulowna) en 1x niet gefinished (triathlon Almere) zijn de harde cijfers van dit jaar.

Op het moment dat ik dit verslag schrijf is het al bijna 2 maanden verder en heb ik besloten dat ik mij door dit mindere seizoen niet uit het veld ga laten slaan. Volgend jaar sta ik er weer en neem ik alle investeringen van dit seizoen mee!

Foto: Johan Boerman. Hier vlak bij de 3e passage langs
Thermen la Mer wist ik dat het over en sluiten ging worden.

ATC Zwemloop

Weinig wedstrijden tot dusver op het programma, dus veel zin om eens een klein uurtje te knallen. Nadeel van de ATC zwemloop, is dat deze wedstrijd laat in de middag is. Mijn startserie ging pas om 16:45 van start. Gelukkig had ik de avond ervoor mijn fietstraining wat in moeten korten omdat het te vroeg donker werd, dus had ik een goed excuus om 's ochtends nog even kort te gaan fietsen.

In mijn baan zaten allemaal snelle zwemmers, dus ik besloot de meesten bij de start maar voor te laten gaan. De eerste 50m voelde alsof ik enorm moest inhouden en vroeg mijzelf heel even af of ik niet mijn voorganger voorbij moest gaan. Gelukkig maar niet gedaan want na 100m raakte ik het contact met zijn benen kwijt. Randy Hendriks bleef nog 100 a 150m in mijn benen hangen, maar daarna moest ik het helemaal zelf doen. Na 14:36 tikte ik na 1000m aan. Prima tijd voor mijn doen, in jaren niet zo snel meer gezwommen.

Na een trage wissel, door het aandoen van sokken, ging ik van start met lopen. De eerste kilometer voelt bij het lopen in een zwemloop heel bijzonder aan, net alsof je benen "disconnected" zijn van de rest van je lichaam. Tijdens die eerste kilometer haalde Randy mij intussen in en lag ik 6e in de wedstrijd. Na de 1e van 4 ronden zag ik dat ik ruim onder de 10 minuten per ronde liep. Wow dat voelde goed! De andere 3 ronden gingen net zo snel en de laatste zelfs nog iets vlotter zodat ik 38:02 op 10km liep en als 6e met eindtijd 54:22 binnenkwam. Moet wel gezegd worden dat deze 10km ietsje minder qua afstand was, volgens de GPS gebruikers 9,5km en volgens de afstandmeten.nl gebruikers 9,8km.

Foto  Paolo Polla

Super tevreden met het eindresultaat. Hoewel van te voren wel zo'n beetje verwacht dat ik dat zou moeten kunnen, moet je altijd maar afwachten of je het ook echt kan waarmaken. In ieder geval deze winter (en begin voorjaar) duidelijk stappen vooruit gezet richting de grote doelen van dit jaar. Dat zijn namelijk Ironman Frankfurt op 8 juli en de Holland Triathlon Almere op 8 september. Maar eerst nog een andere mooie wedstrijd in het vooruitzicht, namelijk 12 mei Ironman 70.3 Mallorca. Daar voorafgaand nog 2 weken trainen op Mallorca, dus mooie vooruitzichten aan het einde van de maand april en begin mei.

10km race nr.2: Kromslootparkloop

De 2e 10km loop van deze winter was gepland in mijn hometown Almere. Omdat het parcours hier wat vlakker dan de Wolfskamerloop van een week of 5 geleden is (en voor 98% vlak is), had ik van te voren ingeschat een fractie harder dan in Huizen te kunnen lopen.

De start is hier in Almere altijd wat rustiger. Dat komt alleen al omdat de 10km het bijnummer van de 15km is die 5 minuten eerder start. Kwam helaas wel snel alleen te lopen. Na een kilometer of 3 kwam echter de snelste dame en een andere heer langszij. Omdat, pakweg, het eerste gedeelte wat meer tegenwind was, probeerde ik in de luwte van deze 2 lopers mee te gaan. Ik merkte echter dat mijn hartslag daar net ff te veel voor opliep, dus een kilometer later liet ik de dame en heer gaan en liep wederom alleen.

Op het 5km bordje zag ik 19:45 op mijn Polar staan, dus op dat moment dacht ik nog dat ik vandaag wel heel makkelijk onder de 40min zou lopen. Alleen al omdat tussen kilometer 6 en 9 de milde wind lekker in de rug blies. Intussen bleef ik de dame en heer vlak voor mij zien lopen, dus het tempoverschil ten opzichte van deze 2 lopers bleef gering. Uiteindelijk stond de klok na de finish op 40:30. Kan haast niet anders dan dat het 5km bordje iets te vroeg stond en de laatste 5km dus iets langer waren. Geen probleem, want 40:30 was dik 1,5 minuut sneller dan in Huizen. Het doel van deze 10km's (en bijbehorende trainingen) is basissnelheid opbouwen en geen PR'en lopen. "Making progress" zoals mijn trainer Lars Karmelk dat noemt.

Volgende 10km is op zaterdag 17 december in Dronten, de Houtwijkkerstloop.

Achter de 1e dame lopend. Foto Mark Schraven.

Triathlon Almere 2011

Na het debacle van Challenge Roth had ik mijn pijlen gericht op een goed resultaat in mijn hometown Almere. De ingelaste testwedstrijd begin augustus in Leiderdorp gaf mij voldoende vertrouwen voor een goede afloop in Almere (zie vorige post). Het enige wat in de aanloop naar deze wedstrijd wat tegen zat, was de weersvoorspelling. Veel wind en regen stonden op het menu, niet de ingrediënten voor een hele snelle tijd.
Op de wedstrijdbriefing werd ook nog eens fijntjes uitgelegd dat het loopparcours de afgelopen jaren aan de korte kant was en dat er een extra lus toegevoegd was. Op zich natuurlijk prima dat de afstand klopt, want een marathon hoort gewoon 42,2km te zijn. Maar wel jammer dat je looptijd minder goed kan vergelijken met die van de afgelopen jaren.

Dan de wedstrijd zelf. Door de harde wind van de dagen voor de wedstrijd en de ochtend zelf, stond er een behoorlijke golfslag in het Gooimeer. Het zwemmen gaat dan al wat moeizamer en de orientatie, om via de kortste route de boeien te ronden, wordt dan ook een stuk belangrijker. Na 1:04 kroop ik op de steiger van de Pannekoekenboot in Almere Haven. Dat viel mij behoorlijk tegen, ik ging toch weg voor een tijd onder het uur en dan is 4 minuten erboven toch een aardig stukje tijdverlies. In de einduitslag zag ik sowieso dat er dit jaar door de zware omstandigheden een stuk minder snel gezwommen, dus achteraf viel mijn tijd nog wel mee. Positief was wel dat ik totaal geen last van kramp had. Lang leve de adviezen van Guido Vroemen en mijn trainer Lars Karmelk.

Met fietsen was ik vastbesloten om er een flinke snok aan te geven. En ondanks de steeds harder waaiende wind wist ik via rondes van 1:37, 1:38 en 1:45 een totaaltijd van 5:01 te fietsen. Wow, een kwartier sneller dan vorig jaar! Dat voelde goed. Ongetwijfeld het resultaat van het kraft/ausdauer principe waar Lars Karmelk dit seizoen zo op gehamerd heeft.

Bij de eerste loop-passage van het stadion zag ik 6:14 op de raceklok staan. Dat bood nog steeds mogelijkheden voor een hele snelle tijd. De eerste 2 rondes heb ik puur op hartslag gelopen en dat waren rondes van 1:15 en 1:19. Ik voelde mij mentaal steeds sterker worden gedurende het lopen en de laatste ronde heb ik er alles uitgeperst wat er nog inzat. Ondanks de fikse regenbuien ging de laatste ronde in 1:20 en kwam ik dus via een marathon van 3:55 na 10:09:35 over de finishlijn. Slechts 5 minuten verval tussen de 1e en 3e ronde!

Tjemig, wat was ik hier blij mee. 20 minuten van mijn snelste tijd van vorig jaar gehaald onder nog mindere omstandigheden. En ook nog eens een loopparcours wat volgens mij berekeningen 1,2km langer was dan verleden jaar. Een dag later ging de rekenmeester in mij al weer zoeken naar mogelijke tijdwinst voor het komende seizoen. En hoe had Challenge Roth kunnen aflopen zonder kramp? Tja, dat zal ik nooit weten en ik moet er ook niet over zeuren, want dit was gewoon top.

Mijn "trainerswissel" in oktober verleden jaar naar Lars Karmelk Sportbegeleiding heeft gebracht wat ik er van verwacht had. En ik moet het nog even exact controleren, maar volgens mij met minder uren training dan de jaren hiervoor. Vooral de rustige duurtraingen in de winter en de specifieke kraft/ausdauer trainingen in de wedstrijdperiodes hebben mijn nivo een aardige boost gegeven. En ik zie nog ruimte genoeg om volgend jaar wat stappen vooruit te gaan maken!

Maar eerst de komende weken eens aan andere zaken dan triathlon denken, dat heeft mijn gezin wel verdiend.

Met dank voor de foto's van Paolo Polla en van mijn broer Johan, die zelfs tijdens de zware regenbuien maar bleef door fotograferen. Hij is zelfs na afloop gewoon weer naar Heerhugowaard terug gefietst. Bikkel.

OD triathlon ATC

Mijn 2e triathlon van dit seizoen was in my hometown Almere. Een lekkere ontspannen trainingswedstrijd (op inspanningsniveau van een hele) dicht bij huis. Was van plan om op de fiets naar de start te rijden, een ritje van een klein half uurtje. Helaas was het na een periode van heerlijk weer, vandaag een regenachtige dag geworden. Dus werd het een ritje met de auto. Bij deze regen vielen ook nog eens wat klappen onweer en aldus besloot de organisatie de start veiligheidshalve een 1/2 uurtje uit te stellen.

Door het brede startveld kon ik redelijk makkelijk snel weg zwemmen. Het parcours was 2 rondes van +/-750m en na de 1e ronde kwam ik bij een aantal andere zwemmers. In plaats van lekker achter elkaar aan zwemmen was het constant in elkaar haken van lichaamsdelen. Beetje jammer, maar helaas. Na ongeveer 22:30 kroop ik de kant op en kon ik de fiets op.

Door de regen van de uren daarvoor was het parcours behoorlijk nat geworden en dat leverde de nodige lekke banden en helaas ook valpartijen op. Ik nam geen risico en deed in de bochten niet te gek. Probeerde het fietsen op LD triathlon inspanning te verrichten en kwam na ongeveer 1:01 T2 binnen.

Intussen was zowaar de zon gaan schijnen en werd het tijdens het lopen nog broeierig warm. Via drie gelijkmatige rondes in datzelfde LD triathlon tempo van in totaal 51 minuten hoog stond ik na 2u 18min weer aan de finish.

Helaas wel een paar slagen boven de vooraf gestelde HF, maar het gevoel bij deze intensiteit was ok. De iets hogere HF is dan weer het risico van die kleine wedstrijdjes in de buurt...
Nog 5 weken tot het eerste hoofddoel van dit jaar: de Challenge Roth triathlon op 10 juli.

Zwemloop ATC

Na lange tijd (bijna 2 maanden sinds de ATC 10 Engelse Mijlen) weer eens een wedstrijd gedaan. Heb in de aanloop van dit seizoen besloten minder wedstrijden dan de afgelopen jaren te doen. Korte wedstrijdjes zijn aan 1 kant wel weer goed om eens uit de comfortzone te treden, maar te veel scherpte in deze wedstrijdjes zo vroeg in het seizoen is ook een gevaar wat om de hoek loert (aldus mijn trainer Lars).

Maar goed, ik had er ieder geval wel weer eens zin in. Doel was volle bak zwemmen en in D4 lopen (84% van HFmax). Zo gezegd, zo gedaan. 

In mijn baan was ik op papier de snelste zwemmer en ging dus vanaf de start meteen op kop weg. In de chaos achter mij kreeg Hans Lampe een klap op zijn oog en moest noodgedwongen even op de kant "damage control" doen. Bij mij ging het echter best wel lekker, zo lekker dat de banentellers besloten mij 100m extra te laten zwemmen. Zo kropen de zwemmers die ik 2x gelapt had, gelijk met mij uit het water. Volgens mij zwom ik zo rond de 14:50. Jammer, maar aangezien dit een trainingswedstrijd was, kon ik mijzelf er niet al te druk om maken.

Na een vlotte wissel kwam ik samen met Paul van den Berg te lopen en besloot met hem het loopgedeelte af te leggen. 46:08 was het resultaat en 1:03:40 als totaaltijd. Niet enorm snel, maar ik heb het al vaker vermeld in deze blog, in juli moet ik top zijn op pak 'm beet 10 uur sporten (liefst iets korter) en niet eerder en al helemaal niet over kortere afstanden.

Volgende wedstrijd: zondag 14 mei 2011 Ironman 70.3 Mallorca, een triathlon over 1,9km zwemmen, 90km fietsen en 21,1km lopen. Voorafgaand deze wedstrijd zit ik al 2 weken op "trainingskamp" op Mallorca. Mooi vooruitzicht dus.

"Life is Good".

10 Engelse Mijlen ATC

De eerste wedstrijd van 2011 zit in de benen. De 10 Engelse Mijlen van ATC (Almeers Triathlon Circuit) is tevens de seizoensopening van eerdergenoemd circuit. Iedereen is dan toch wel een beetje benieuwd waar een ieder staat en dat begint dan al in de week ervoor op Twitter. Ik had van te voren ingeschat dat ik met de vooraf vastgestelde inspanningszone zo rond de 5:30 min/km zou lopen.

De omstandigheden voor deze editie waren niet eens zo verkeerd, milde temperatuur en een straffe wind. De eerste en laatste 3 km die straffe wind in de rug. De eerste 5 km liep ik nog met Jan Fhijnbeen mee, maar na 5 kilometer besloot ik mee te gaan met iemand die mij inhaalde om daar tegenwind van te kunnen profiteren. Daardoor (en het verliezen van zijn gelletje) verloor Jan het contact. Uiteraard deed ik zelf ook kopwerk. Dit resulteerde echter wel in een hogere HF en dat was eigenlijk niet de bedoeling. Tja, wedstrijdjes hé... Maar de benen voelde goed en ik wilde niet verzaken, dus bleef ik lekker doorlopen zonder dat ik daar scherpte bij voelde. De laatste 3km liet ik mijn 2 medelopers gaan en probeerde ik mijn HF zodoende nog een beetje te drukken.

In 1:15:17 (4:40 min/km) stond ik aan de finish. Dat was toch heel wat sneller dan die vooraf begrote 5:30 min/km. De komende 6 weken even geen wedstrijden. Wellicht medio maart nog een Run-Bike-Run van TV Oude Veer, maar in ieder geval zaterdag 2 april de ATC Zwemloop.

Het seizoen 2011 is begonnen en ik heb er weer reuze veel zin in. Mijn gevoel zegt me dat er in 2011 mooie dingen gaan gebeuren!

Triathlon Almere 2010

De triathlon van Almere was mijn 2e Ironman afstand van dit jaar. Na 2 weken van relatieve rust na de Ironman Klagenfurt, had ik 6 weken van kwalteitstrainingen verricht om nog eens zo goed mogelijk te pieken. Traditiegetrouw neem ik in die periode dan 3 weken vacantie om de puntjes op de "i" te kunnen zetten en zo ook dit jaar.

Ik voelde begin augustus al dat het herstel van Klagenfurt goed verlopen was. De trainingen verliepen na wat "kleine tweaks" in het schema prima en dus had ik veel zin en vertrouwen in deze wedstrijd. Het enige wat nog roet in het eten kon gooien was materiaalpech, ziekte of de weersomstandigheden. Die tweede kon ik doorstrepen, want ik voelde mij in de dagen ervoor in topvorm.
Maar dan die weersomstandigheden. Een week voor een belangrijke wedstrijd controleert de gemiddelde triathleet minstens elk uur de weervoorspellingen voor de komende week op internet en dat geld dus ook voor mij. Zo zagen de dagen voor de wedstrijd er tamelijk onstuimig uit en zou zaterdag relatief rustig worden. Wel een beetje fris met een maximum temperatuur van 16 graden en wat buitjes aan het eind van de ochtend/begin van de middag.



Ook weer traditiegetrouw heb ik de nacht voor een long distance triathlon slecht geslapen. Veel te veel piekeren over zaken die je toch niet meer in de hand hebt. Maar om 5 uur gaat die wekker dan toch echt en ga je in de automatische piloot richting de start. Ontbijten, bakje koffie, krant snel doorbladeren, bidons vullen en nog 1 keer de zwemspullen controleren.

Het Gooimeer lag er dit jaar betrekkelijk rustig bij. De watertemperatuur was de afgelopen weken wel behoorlijk gezakt door het frisse weer, maar 19 graden is een prima temperatuur om een uurtje met wetsuit in te spartelen. Na een vlotte start had ik er mooi tempo inzitten. Helaas kreeg ik na zo'n 2,5 km toch wat last van kramp in mijn kuiten. Ik heb daar in Almere vaker last van en wijd dat aan de golfslag die haaks op de zwemrichting staat. Toch tikte ik na 1:02 aan op de kade bij de Pannekoekboot, een degelijke tijd voor 3,8 km zwemmen.



Na de wissel in de drassige wisselzone op pad voor 180 km door de polders rond Almere. De eerste buien vielen al snel naar beneden (of waren eigenlijk al tijdens het zwemmen gevallen). Dat was wel een beetje een tegenvaller, want de weervoorspellingen gaven aan dat het pas tegen het eind van de ochtend zou gaan regenen. Wat geen tegenvaller was, was de windkracht. De eerste 120 km stond er geen overdreven sterke wind die wel uit verschillende richtingen kwam. De regenbuien vielen wel regelmatig en zelfs exemplaren met klappen onweer en hagel. Daarna kwam elke keer de zon weer tevoorschijn, maar de neerslag hield het wegdek constant vochtig. In combinatie met het begin van het oogstseizoen, zag mijn fiets er na de wedstrijd er smeriger uit dan ooit tevoren. Naar mijn mening hadden de toeschouwers meer last van de weersomstandigheden dan de deelnemers... Via 3 gelijkmatige rondes stond ik na 5:15 weer in de drassige wisselzone (de regenbuien hadden het grasveld alleen nog maar drassiger gemaakt).

Overigens in de 2e ronde nog wel een "stop and go" gehad toen ik, naar de mening van een gemotoriseerd jurylid, te dicht achter Casper Hamburger reed. Daar kan je natuurlijk lang over discussiëren, maar ik kreeg die "stop and go" nou eenmaal en daar moet je niet te veel bij stil staan en gewoon doorgaan met je race.



Wat in Klagenfurt niet lukte, wilde ik Almere alsnog gaan proberen: de marathon binnen de 4 uur lopen. Twee weken geleden kreeg ik mijn nieuw bestelde loopschoenen binnen, een setje Saucony Kinvara's. Twijfelde nog of ik zo kort voor "de wedstrijd van het jaar" op nieuwe schoenen moest gaan lopen. De eerste trainingen op de Kinvara's voelde goed & vertrouwd aan, dus heb ik de gok genomen.



Sub 4 uur lopen houdt in dat je gemiddeld 1:20 per ronde van 14,065 km moet lopen. De eerste ronde ging ontspannen in 1:16. De 2e ronde ging in 1:21 en aan het eind van die ronde begin je zo langzamerhand de "wear and tear of the race" te voelen. Een snelle rekensom leerde mij dat ik in de 3e ronde nauwelijks verval kon veroorloven. Dat was iets wat in alle vorige marathons nog niet eerder was gelukt. En aldus probeerde ik het tempo op te gaan opvoeren. De aanmoedigingen van Marion, Jan, Johan (de sportfotograaf die zich in alle bochten wringde om mij digitaal vast te leggen), Jeroen en Herman hielpen hier zeker ook aan mee. Ik bleef het tempo gevoelsmatig hoog houden, ondanks de optredende ongemakken die je na zo'n 9 uur sporten ga merken. Via een laatste ronde van wederom 1:21 ging ik na 10:29:41 over de finish heen. Super dik tevreden na zo'n zware dag, want beide hoofddoelen waren gehaald; PR verbeteren en de marathon onder de 4 uur.



Na de finish kreeg ik een badge in mijn handen gedrukt dat ik de snelste Almeerse master H40+ was geworden en 's avonds op Medalplaza mijn prijs moest komen ophalen. Misschien was het wel de emotie van na de wedstrijd want ik moest er op dat moment heel erg in mijzelf om lachen. 's Avonds kwam ik er echter achter dat er nog 2 masters voor mij zaten. Beetje slordig van de organisatie, maar het kon mijn humeur die avond (en het hele weekend) niet meer verpesten.



Op onderstaande HF grafiek is goed te zien dat mijn hartslag de hele race mooi constant blijft. Daar zat de winst ten opzichte van mijn vorige PR (10:38, Almere 2008) duidelijk in.
Volgend jaar weer zo'n vlakke grafiek, maar dan met hogere snelheid ;-)

OD triathlon ATC

Een week na Nieuwkoop wederom een wedstrijd en wel in mijn hometown Almere. Vorig jaar viel deze wedstrijd nog samen met Nieuwkoop en kon ik dus niet meedoen, dit jaar een weekje later en dus wel ruimte om mee te doen.

Omdat Nieuwkoop nog relatief vers in de benen zat en IM Klagenfurt over 4 weken is, was een "pittige training" de insteek van deze wedstrijd. Gelukkig voor de verandering wel eens zomers weer en nauwelijks wind op een wedstrijddag. Ook wel eens lekker...

Met zwemmen was ik van plan om op het zelfde tempo als Nieuwkoop weg te gaan en dat lukte dus ook mooi. 20:40 op een krappe 1500m is dan ook heel goed. De 38km fietsen reed ik net binnen het uur. 38km/u gemiddeld met HFavg152 is ook weer heel goed. De 10km lopen liep ik in 48:04 met HFavg156. Dat klinkt niet zo snel, maar na het nameten van het loopparcours via www.afstandmeten.nl kwam ik op een afstand van 10,7km uit.

Een mooie wedstrijd met dank aan de mannen & vrouwen van ATC. Mooi evenement op een mooie locatie en ook nog eens mooi weer. Als speaker Derek Haenen nu maar eens niet elke keer mijn beoogde finishtijd van Almere een half uur naar beneden omroept. In dat geval moet ik volgend jaar een aanval op het wereldrecord gaan plannen, hahahahaaaa.





Omdat ik vandaag 1,5 uur wilde lopen, heb ik na de wedstrijd nog een kleine drie kwartier uitgelopen in Z1. Inclusief het heen en weer fietsen toch een ruime 4uur getraind. Was dus weer een sportief weekendje. Over 4 weken de eerste keyrace van het seizoen, IM Klagenfurt. Dus nog 3 weken pittig trainen, ik heb er zin in!

ATC Zwemloop

Alweer de 3e wedstrijd van het Almeers triathlon Circuit stond voor vandaag op het programma. De afgelopen maanden had ik ondanks de slechte weersomstandigheden (koud & veel sneeuw) goed kunnen trainen en zat in een zeer positieve flow. Echter sinds vorige week leek deze flow van de afgelopen maanden een beetje weg te vloeien. Met name de looptraining van afgelopen donderdag liep niet zoals ik wilde. Al tijdens het inlopen kreeg ik slappe benen en een enorme trek in lekker eten. Typisch gevalletje hongerklop lijkt me. Ben vroegtijdig naar huis gegaan om een stevige hap te gaan eten.

Ondanks deze minpuntjes stond ik met een redelijk goed gevoel aan de start. Zat in een baan met allemaal snelle zwemmers. De eerste honderd meter is dan net zoiets als zwemmen in een wasmachine, en helaas bleef ik zo door zwemmen. Te gehaast en niet denkend aan mijn techniek. Had juist het gevoel dat ik deze winter hier vooruitgang had op geboekt. Na 14:55 kroop ik de kant op, toch wel de snelste kilometer die ik in jaren gezwommen heb. Maar ja wel met het gevoel dat ik door al mijn gekrabbel de nodige tijd heb laten liggen.

Had vervolgens een snelle wissel, zo snel dat ik vergat mijn startnummer band om te doen. Pas aan het einde van het 2e rondje werd ik door Hans Lampe ingehaald, dat was wel zo'n beetje als gepland. Via 4 degelijke rondjes (2,5km) van allemaal net onder 10:30, liep ik 41:50 op 10km. Eindtijd van 57:37 was dan ook precies 3 minuten sneller dan mijn laatste deelname in 2008 (liep toen wel ingehouden een zone lager).



Voelde mij 's avonds echter wel erg moe & lusteloos. Niet echt een goed teken. Had voor de dag erna een rustige fietstraining van 3 uur in de planning staan, maar die heb ik maar behoorlijk ingekort. Een vermoeid lichaam is immers niet trainbaar. 2e Paasdag ga ik weer lekker aan de slag, 3 uur fietsen en een uurtje lopen staan op de planning.

Dit was wederom een puik georganiseerd evenement van ATC. Ze slagen er elk jaar in om de wedstrijden op een hoger nivo te tillen. Steeds mooiere entourage en een sterker/groter wordend deelnemersveld zijn het zichtbare resultaat.

Offroad Run-Bike-Run ATC

De 2e wedstrijd van het Almeers Triathlon Circuit was een offroad Run-Bike-Run. Vorig jaar vond ik dit een zware wedstrijd en de voortekenen van deze editie gaven aan dat dat nu ook het geval zou zijn. De laatste weken had het behoorlijk geregend en daardoor was het fietsparcours in het Kotterbos zeer zwaar geworden. Omdat het fietsen op dit soort parcoursen mij niet ligt, was ik met name gefocussed op twee degelijke runs.

Na een korte warming up was de start dusdanig snel dat ik nauwelijks tijd had om mijn warmingup kleding uit te trekken. De eerste run was 4 ronden die onverhard waren. Ik liep 35:29 over de ruime 8km. Prima tijd, voelde me onderweg erg sterk.



Vervolgens een trage wissel en op pad voor 4 rondes door een sompig Kotterbos. Al snel werd me duidelijk dat het fietsparcours echt zwaar was. Heel veel modder en van die rottige hobbeltjes maakte het een ware hel voor mijn handen en kont. Na de wedstrijd was mijn fiets 2x zo zwaar geworden door de modder die overal tussen ging zitten. Nog een wonder dat mijn achter derailleur nog functioneerde. Behoorlijk wat afgevloekt onderweg waarom ik in hemelsnaam aan een wedstrijd meedoe die me totaal niet ligt. 1:26 op 22 zware ATB kilometers is dan ook niet echt geweldig.



Tweede wissel ging wat vlotter en vervolgens op pad voor de tweede run. Ik voelde meteen vanaf de eerste passen dat het snor zat. Ik haalde ook nog wat mensen dus dat was goed voor de motivatie. Tweede run ging in 18:19. Ook prima! Uiteindelijk 2:21:55 over de hele wedstrijd gedaan.



Volgend jaar is op dit parcours volgend naar het NK offroad Run-Bike-Run. Dat ga ik denk ik aan mij voorbij laten gaan. Al twee jaar maak ik me boos over mijn gestuntel op de fiets, dus aangezien een ezel zich niet 3x aan dezelfde steen stoot geloof ik het voor 2011 wel. Dan ben ik voor de verandering eens toeschouwer. Ook wel eens leuk.

10 Engelse Mijlen ATC

De openingswedstrijd van het ATC (Almeers Triathlon Circuit) was traditiegetrouw een loopwedstrijd over 10 Engelse Mijlen (16,1km). Halverwege de week was het nog onduidelijk of de wedstrijd kon doorgaan. Door de vele sneeuwval van de afgelopen weken worden de fietspaden nauwelijks meer schoon gehouden door de gemeente. Gelukkig had de organisatie een "backup parcours" bedacht. Dit was een heen en weer parcours langs de Gooimeerdijk.

Zo rond 10:15 met Omar & Milan Brons, Olivier Schäffers & Michael Dirkzwager vertrokken richting de havenkom. Na het ophalen van het startnummer nog ff een kort stukje langs het parcours ingelopen. Het aangeschoven fietspad lag er naar omstandigheden goed bij. Doordat de temperatuur inmiddels net boven 0 was geraakt, begont het inmiddels te dooien en was het op sommige plekken van het parcours best nog wel glad. En op gladdigheid is het met Newtons niet bijzonder goed lopen.

Na de start vond ik al gauw een andere loper met wie ik bijna de gehele race samen liep. Dat was met name op het middenstuk met lichte wind tegen wel lekker. Na een kilometer of 3 in mijn luwte gelopen te hebben, gaf mijn medeloper 2 km voor het eind er opeens een flinke snok aan. Omdat ik een strakke 16,1 km wilde lopen besloot ik mijn eigen tempo door te blijven lopen. Had makkelijk aan kunnen pikken, maar niet gedaan dus. Dit zijn voor mij pittige trainingen en daar horen geen eindsprints bij.



Mijn eindtijd was 1:09:43 op 88% van HFmax. Ben er best tevreden over. 1 3/4 minuut sneller dan verleden jaar en ook nog eens een fractie lagere HFavg. Ik lijk er dus beter voor te staan dan verleden jaar. De trainingen gaven dat al een paar weken aan en dat stemt mij dus tevree. Februari wordt qua wedstrijden een wat rustigere periode, dus dan kan er flink gebouwd worden aan de basisconditie. Die zal ik nodig hebben met 2 Ironman afstanden dit jaar in het verschiet. Ik heb er zin in!

Kromslootparkloop

De Kromslootparkloop is een leuk loopje bij mij "om de hoek". Dit zijn dus van die loopwedstrijdjes die je in de winter effuh meepakt. Mijn verwachtingen waren voor vandaag echter niet hooggespannen. Te meer omdat de avond ervoor het jaarlijkse Sinterklaasfeest plaats vond bij mijn familie in Anna Paulowna. 's Avonds stonden aldaar broodjes kroket & frikandel op het menu. En na het pakjesgebeuren kwam er ook nog eens een enorm stuk, zeer lekker uitziende taart op tafel. Niet echt sporterskost zal ik maar zeggen.



De start was om 11 uur en dat kwam mooi uit in verband met een naderend buienfront. De hele wedstrijd is het droog gebleven, maar wel met een strakke wind. Ik ging weer weg op een zelfde tijd als de 7 Heuvelenloop, namelijk 1:07:30 en een HFavg van 160. Ik kwam zo halverwege met een andere loper samen in een tempo dat eigenlijk net een fractie boven die HFavg van 160 lag. Door de strakke wind besloot ik het tempo samen met die andere loper te handhaven. Zo liep ik naar 1:06:42 met een HFavg van 162 (88% van HFmax). Relatief snelle tijd, maar wel 2 slagen boven target HF. Al met al tevreden over de geleverde prestatie van vandaag.

Google streetview in Almere

Mijn huis staat in Google streetview. Zie:

Grotere kaart weergeven

En ook de plaats waar ik werk. Zag van de zomer op het werk zo'n camerawagen voorbij rijden en ging toen enthousiast uit het raam hangen. Helaas zonder resultaat :-( Op de een of andere manier zijn er toch andere opnames gebruikt.

Grotere kaart weergeven

1/1 Triathlon Almere

Twee maal 1/2 was zaterdag 29 augustus geen één.

Had in de weken ervoor al mijn doelstelling van 10 uur al bijgesteld naar een tijd tussen 10:15 en 10:30. Dat bleek dan ook wel te kloppen. Lees hieronder waarom twee maal een half niet één was.

De dag voor de wedstrijd is altijd gezellig druk. 's Ochtends in Almere-haven het racepack ophalen, fiets- & loopmateriaal inleveren en 's middags nog bij de scholierentriathlon kijken. Tijdens het fietsen naar Almere-haven voelde ik dat de wind een tegenstander van formaat zou gaan worden. Moest me inspannen om mijn stuur recht te houden en ook de golven in het Gooimeer zagen er indrukwekkend uit. 's Avonds begon het ook nog eens te regenen & onweren en dit bleef tot bijna een uur voor de start zo doorgaan. Niet de meest ideale omstandigheden voor een hele triathlon.

Zo gauw het startschot valt denk je daar niet meer aan die omstandigheden en focus je jezelf op de race. De golven zorgde voor een lastige zwemtocht. Na 1:05 kroop ik bij de Pannekoekboot weer aan land.

De wind tijdens het fietsen viel in het begin nog wel mee. Dat zou in de volgende 2 rondes wel anders worden. De wind nam toe tot kracht 5 en met af & toe pittige windstoten. Ik dacht aan het begin van de 3e ronde (na 120 km) dat ik nog wel wat over had. Halverwege de laatste ronde moest ik toch concluderen dat het beste er wel af was. Uiteindelijk deed ik 5:23 over de 180km fietsen.



Ik had 2,5 week voor de wedstrijd wat last van mijn enkel gekregen. Waarschijnlijk een overbelasting door de vele loopkilometers. Ik had daardoor de laatste weken het qua lopen wat rustiger aan gedaan. Begon toch met een goed gevoel aan het lopen en dacht eigenlijk niet eens aan mijn enkel. Helaas voelde ik na zo'n 12km de irritatie weer opkomen. Het uitstapspook ging op mijn schouder zitten. Ik bleef me zelf voorhouden dat ik al die weken niet had getraind om na 14km lopen er mee te stoppen. Aldus jaagde ik het opstapspook weg en ging dus gewoon door. Gelukkig werd de irritatie niet erger en kon ik toch in een gestaag tempo doorlopen. Na 10:47:05 stond ik weer aan de finish. Met die tijd ben ik uiterst tevreden. Dit was namelijk van de afgelopen 5 keer dat ik Almere gedaan heb de allerzwaarste editie.



Volgend jaar sta ik er zeker weer! Volgend jaar wordt zowiezo een uitdagend jaar. Ga dan 2 hele triathlons doen; begin juli de Ironman Oostenrijk en eind augustus de triathlon van Almere (hopelijk dan Ironman Holland).