Triathlon Almere

Ironman Frankfurt eerder deze zomer verliep niet helemaal zoals ik het in mijn dromen voor mij zag. Vlot gezwommen, tegen kramp aan, bidons vergeten, last moment voedingsplan maken, nat & koud op de fiets, lege brandstoftank na 120km fietsen en daardoor een fletse marathon was in 1 zin het verhaal van deze triathlon.

Toch zag ik genoeg punten in deze wedstrijd (en met name in de trainingen van de periode daarvoor) waarvan ik dacht dat Almere best wel eens heel goed zou kunnen gaan. Na een periode van 2 weken rustig aan doen, kon ik al snel voldoende trainingsarbeid aan om de puntjes op de "i" te zetten.

Toen sloeg het noodlot voor mij toe op donderdagavond 16 augustus. Aan het einde van een lange duurloop met wat blokken in de hogere zones, kreeg ik last van mijn linkerknie. Moest zelfs het laatste stuk terug naar huis wandelen. Pas de zondag erna had ik lopen tijdens een lange koppeltraining op het programma staan, dus hoopte ik met veel ijzen dit probleem de kop in te drukken. Helaas voelde ik tijdens de 2e koppel dat ik weer last kreeg. In de resterende 3 weken tot Almere getracht door weinig tot niet te lopen, fysio, ijzen, rekken & strekken en kinesio-tape de blessure de kop in te drukken.

Een week voor Almere deed ik mijn laatste duurloop om nog eens te testen of er voldoende verbetering inzat. De laatste 10 minuten merkte ik wel weer dat heel licht de irritatie begon terug te komen. Voor de zekerheid de 2 resterende looptrainingen voor Almere maar overgeslagen. Deze zouden mij toch geen zekerheid meer bieden en mogelijk alleen het verdere herstel vertragen. Dat hield dus wel in dat ik met de reële mogelijkheid de wedstrijd inging dat ik wel eens de finish niet zou kunnen gaan halen. Geen fijn idee om zo'n lange dag mee te beginnen.

De dag van de wedstrijd:
Het was een schitterende dag. Eigenlijk in jaren niet meer zo mooi weer gehad tijdens de triathlon. De temperatuur oplopend naar een graad of 23 en nauwelijks wind, ingrediënten voor een snelle race.

Zwemmen ging dan ook prima. Na 59:02 kroop ik de pontons langs de Esplanade op. Helemaal volgens planning. Eigenlijk alleen de laatste kilometer licht opkomende kramp in mijn kuiten gevoeld. Maar daar had ik nauwelijks hinder van.

Foto: Christie Brouwer

Na een trage wissel doordat ik mijn bril voor mijn aerohelm op deed in plaats van andersom, ging ik op pad voor 4 rondes van 45 km. Aan het einde van de 1e ronde pikte ik Stefan Staartjes op en nog eens 20 km later trainer Lars Karmelk. Intussen had ik ook de nummer 2 van de dames ingehaald. Deze bleef bij mijn "groepje" rijden. Daar sloot even later de nummer drie van de dames aan dus was het een groep van inmiddels 5 man geworden. Lars moest helaas aan het begin van de 3e ronde afhaken met een lekke band. Zo reden we de 3e ronde in met nog 4 man in de groep.
Na 4:54 had ik de 180 km afgelegd en begon dus na ongeveer 5:55 aan het lopen. Ongeveer 15 minuten sneller dan verleden jaar...

Foto: Christie Brouwer

Maar ja, het lopen. Niet het onderdeel waar ik vandaag het meeste vertrouwen in had. De eerste ronde van 10 km ging goed, ongeveer 51 minuten en geen last van mijn knie. Dit had ik eigenlijk wel verwacht en was dan ook meer benieuwd hoe de 2e ronde zou gaan. Helaas voelde ik na zo'n 17 a 18 km dat heel langzaam de irritatie begon op te komen. Ik begon het tempo een beetje te drukken om de irritatie niet erger te laten worden. Bij het ingaan van de 3e ronde (beetje steil omhoog de Esplanade verlatend) voelde ik echter de eerste pijnscheuten. Allerlei gedachten spookten door mijn hoofd. "Als het nu niet erger wordt dat dit, kan ik dan nog verder?". Zo bleven deze gedachten de volgende kilometers door mijn hoofd spoken.
Vlak voor het verste punt in de ronde besloot ik dat het gewoon geen zin meer had om verder te gaan. Ik kon op dat moment al niet meer sneller lopen dan 6 min/km en de irritatie was inmiddels al een paar kilometer daarvoor definitief overgegaan in pijn.

Met pijn in het hart besloot ik na zo'n 25 km te stoppen. Wat nog restte was de lange wandeling terug naar start/finish. Mijn spullen bij elkaar pakken en zo snel mogelijk naar huis was het enige waar ik aan dacht. Het voelde allemaal op dat moment zo onwaar aan, uitstappen in de wedstrijd van het jaar.

Vijf triathlons dit jaar. 1x goed gepresteerd (Ironman 70.3 Mallorca), 1x wat minder (Ironman Frankfurt) , 2x niet gestart (1/2 triathlon Nieuwkoop en 1/4 triathlon Anna Paulowna) en 1x niet gefinished (triathlon Almere) zijn de harde cijfers van dit jaar.

Op het moment dat ik dit verslag schrijf is het al bijna 2 maanden verder en heb ik besloten dat ik mij door dit mindere seizoen niet uit het veld ga laten slaan. Volgend jaar sta ik er weer en neem ik alle investeringen van dit seizoen mee!

Foto: Johan Boerman. Hier vlak bij de 3e passage langs
Thermen la Mer wist ik dat het over en sluiten ging worden.

1/4 Triathlon Anna Paulowna

Helaas mijn 2e DNS van dit seizoen :-(

Een week voor de wedstrijd irritatie aan mijn linkerknie gekregen. Met het oog op de triathlon van Almere op 8 september, wilde ik geen risico nemen en heb dus deze wedstrijd (met veel spijt) aan mij voorbij laten gaan.

Ironman Frankfurt 2012

Dit was de eerste van twee Ironman distance wedstrijden dit jaar die ik met een rode pen had omcirkelt in mijn agenda. Pieken dus! De wedstrijden in het voorseizoen en verloop van de trainingen gaven mij de indicatie om hier de 10 uur grens te doorbreken. En onder de 10 uur in mijn leeftijdscategorie kan met een beetje geluk misschien wel eens een Hawaii slot opleveren... Ambitieuze doelen voor een mooie wedstrijd.

Ik was dit keer samen met Michael Dirkzwager op woensdag voor de wedstrijd afgereisd naar Frankfurt. Dat gaf ons nog tijd om een keer het parcours zwemmend, fietsend en lopend te verkennen. Deze dagen was het lekker weer in Frankfurt, een graad of 25, weinig wind, veel zon en af en toe een buitje (die mochten echter geen naam hebben). Tijdens de verkenningen van het parcours voelde ik dat hier een behoorlijke tijd mogelijk moest zijn. Snel zwemwater (met 24 graden wel een beetje warm) in een beschutte zandafgraving, een glooiend fietsparcours (met een paar kleine klimmetjes) en ook het loopparcours zag er snel uit. Ik had namelijk verwacht dat de bruggen over de Main wat hoger zouden zijn, maar dat viel mij erg mee.

De dag voor de wedstrijd om kwart voor vier uit bed om nog een licht ontbijt in het hotel te nuttigen. Nog even gauw naar de weersvoorspelling kijken. Temperatuur goed, wel aan het eind van de ochtend kans op regen en een wat aantrekkende wind naar kracht 4. Daarna nog snel naar de hotelkamer om de zwemspullen te halen. Vervolgens met de auto naar downtown Frankfurt om met een shuttlebus naar de zwemstart in het 15 km zuidelijker gelegen Langener Waldsee te rijden. 
In T1 aangekomen kreeg ik bij mijn fiets bijna een hartaanval. Ik had mijn 4 bidons met voeding in de hotelkamer laten staan. Met nog een klein uur voor de start onmogelijk om die nog in mijn bezit te krijgen. Stom, stom, stom en kon mijzelf wel voor mijn hoofd slaan. In alle jaren dat ik triathlons doe, heb ik nog nooit ook maar iets vergeten. Doe die dingen eigenlijk op routine en dat gaat al jaren dus goed.
In mijn hoofd begon het vervolgens te malen. Ik moest overschakelen naar een ander voedingsplan. Op de verzorgingsposten langs het fietsparcours werd Powerbar Isoactive uitgedeeld. Ik gebruik sinds vorig jaar Powerbar Isomax. Daar zit, afhankelijk van hoe geconcentreerd je het klaarmaakt, in mijn geval ruim 2x meer calorieën in dan Powerbar Isoactive. Dat betekende dus dat ik veel extra gels moest bij eten. Gelukkig kon ik van Michael 1 bidon (ook met Powerbar Isoactive) gebruiken. Supertop van hem want anders had ik moeten wachten tot de 1e verzorgingspost op ca. 30 km fietsen.

De zwemstart was 15 minuten na de pro's en zo'n 300 uitgelote agegroupers. Michael en ik hadden op de foto's van de zwemstart van verleden jaar al gezien dat het zaak was om goed vooraan te staan, want anders kom je als goede zwemmer helemaal vast te zitten in de Ironman wasmachine (24 graden, zonder wasmiddel & 1400 toeren centrifugeren hahaha). Dus zo gezegd, zo gedaan. Na het startschot was ik goed weg en bleef bij Michael zwemmen. Na ongeveer 300 meter voelde ik echter het krampgevoel in beide kuiten opkomen. Dat was even niet waar ik rekening mee gehouden had. Kon vervolgens niets anders doen dan mijn benen zo weinig mogelijk te gebruiken en regelmatig mijn kuiten proberen op te rekken door mijn tenen naar boven te trekken. Dit resulteerde in voor mijn gevoel trager zwemmen. Ik was dan ook enigszins verrast dat ik net onder het uur uit het water kwam. Dat was dan gelukkig een positief moment in de wedstrijd.

Eenmaal op de fiets ging het na een paar minuten al regenen. Dat had ik niet afgesproken met Weather Pro... Eerst nog een paar van die hele dikke spetters, maar al snel constante harde regenval. En uiteraard zakte de temperatuur ook naar lagere waarden. Iets wat niet in mijn voordeel is als je BMI 19 is. 
Ondertussen probeerde ik voldoende voeding tot mij te krijgen door de bidons met Isoactive en Powergels aan te pakken. Door de regen, kou en steeds meer aantrekkende wind had ik echter veel moeite om, met name, de gelverpakkingen open te krijgen. Voelde ook dat ik op het randje van te koud zat. Na een kilometer of 80 haalde ik Michael in (die had 56 minuten gezwommen). Dat gaf voor mij wel aan dat ik qua fietsen op dat moment nog goed bezig was. Aan het begin van de 2e ronde begon ik zo langzamerhand een leeg gevoel te krijgen. De heuvels in het begin van de ronde gingen moeizaam en mijn hartslag zakte alleen maar. In de loop van de 2e ronde werd het inmiddels droog, maar de schade was voor mij al aangericht. De brandstoftank was leeg. 

Aangekomen in T2 was de zon inmiddels aangenaam gaan schijnen en nam ik mijzelf voor om er met lopen het beste van te maken. Ik vreesde echter wel dat door mijn lege "brandstoftank", het lopen wel eens een onaangename exercitie zou gaan worden. Ik begon meteen met goed te drinken en gels te gebruiken. Het beste er van maken toch?
Hoewel ik de snelheid er niet echt meer in kreeg, bleef ik toch steady doorlopen. Steady genoeg om na 10:24 door de finish te gaan. Dat resulteerde in een 74e plaats in mijn agegroup. Bij lange na niet genoeg om in aanmerking te komen voor een Hawaii slot.
Gelukkig hoefde ik na de finish niet lang te wachten op Michael. Die deed vandaag wat ie moest doen en haalde de finish na 10:31. 23 minuten van zijn pr af. Knap hoor.

Tja en wat mijn tijd betreft. 10:24 is mijn 2e tijd ooit. Ik zou er tevreden mee kunnen zijn, ware het niet dat ik van te voren beter had verwacht. Te hoog ingezet? Ik denk het niet, maar de kille cijfers spreken anders. 10:24 is een heel eind verwijderd van 9:59...
Dan zit er maar 1 ding op; fouten rechtzetten in de Holland Triathlon in Almere. Deze week goed herstellen en volgende week zo langzamerhand opbouwen naar 8 september. Vorig jaar ging Challenge Roth ook niet helemaal goed en zette ik een puike wedstrijd neer in Almere. Dus dit jaar wat mij betreft hetzelfde recept.

NK MD Triathlon Nieuwkoop 2012

DNS :-(

Ironman 70.3 Mallorca 2012

De tweede uitgave en ook mijn tweede deelname aan deze 1/2 triathlon op mijn favoriete vakantielokatie Mallorca. Ook nu zat ik samen met Marion, Iris en Stijn twee weken voor de wedstrijd op Mallorca. Dit jaar waren ook Jan Fhijnbeen en Corinne plus Corine Nelen van de partij.

De eerste week stond wat meer in het teken van de familie met wat tripjes naar het zee aquarium en een dagje shoppen voor de dames in Palma de Mallorca. Toch in deze week aardig wat uren kunnen draaien door veel trainingen in de hele vroege ochtend gedaan te hebben. Met dank aan Corine voor het meeslepen van mij naar het zwembad en de vroege looptrainingen en Jan & Corine voor de vele fietsuren. Na die eerste week moesten Marion, Iris, Stijn en Corinne (van Jan) weer terug naar huis. Het eerste gedeelte van de tweede week nog veel uren gedraaid om in het 2e gedeelte van deze week toe te werken naar de wedstrijd.

De wedstrijddag zelf begon al heel vroeg met de wekker van half zes. Dit omdat Corine bij de profs startte en die gingen als eerste startserie om acht uur van start. De start van Jan en ik was pas om tien over negen. Dat gaf ons de gelegenheid om het volledige zwemgedeelte van de profs te kunnen volgen. Aan de zwemtijden zag ik dat het parcours wat trager/langer dan verleden jaar was. De profs onder aanvoering van Michael Raelert zwommen ruim 2 minuten minder snel dan verleden jaar en ik zag Corine met een tijd net onder de 31 minuten pas uit het water komen. Dat gaf mij al het vermoeden dat mijn 29:34 van verleden jaar moeilijk ging worden.

Op de eerste startlijn van mijn agegroup ging ik dus precies om tien over negen van start. Ik bleef vooraan met de kopgroep zwemmen en al voor het 1e keerpunt haalde ik de de schoolslagzwemmers van de tien minuten eerder gestarte agegroup in. Die waren prima te herkennen aan hun oranje badmutsen. Op de weg terug haalde ik zelfs deelnemers van de 20 minuten eerder gestarte agegroup (groene badmutsen) in. Na lekker doorgezommen te hebben kwam ik na 31:21 het strand oplopen. Bijna twee minuten minder snel dan verleden jaar...

Na een lange wissel (door de grote afstand die er overbrugd moest worden naar en door de wisselzone) begon ik aan het fietsen. Ik voelde veel macht in de benen. Waar ik de klim naar de Col de Femenia (7,5 kilometer a 5,5 %)  in de weken hiervoor tussen de 37 en 40 minuten fietste, ging deze klim nu in wedstrijdtempo in 24 minuten. De afdaling en de laatste 35 kilometer terug naar Alcudia gingen ook uitstekend. En aldus parkeerde ik mijn fiets na 2:36 in de wisselzone.

Tijdens het lopen was de temperatuur inmiddels aan het stijgen naar 28 tot 30 graden, veel drinken dus. Met lopen wilde ik een serieuze klap erop geven, maar toch ook weer niet kapot gaan door de warme omstandigheden. Bijna de helft van het loopparcours (3 ronden) was een heen en weer stuk en daar kwam ik Corine 2 keer tegen. Via tweemaal de high five probeerde ik (of wij) elkaars moraal wat omhoog te brengen/houden. Via 1:38 op de 21,1 kilometer ging ik over de finish. De totaaltijd was 4:55 en daarmee was ik 11 minuten sneller dan de editie van 2011. Helemaal niet gek en tevreden dus.

Corine had haar profdebuut in het Ironman circuit gemaakt en eindigde als 13e bij de dames professionals. Jan (met helaas veel last van plantaire fasciitis) wist via wat slim afsnijden van het loopparcours toch "reglementair" te finishen. Hij liep daarmee de 2e looptijd, net achter Michael Raelert ;-)

Volgende stop voor mij is over 3 weken (inmiddels bijna 2 weken) het NK MD Triathlon in Nieuwkoop. Maar de volgende echte serieuze race komt op 8 juli, namelijk Ironman Frankfurt. Het seizoen 2012 is begonnen!

MD Triathlon Leiderdorp

Om de kater van Roth weg te spoelen en wat fieldtesting te doen met wat voedingtweaks, had Lars mij aangeraden om voor Almere nog ergens een 1/2 triathlon te gaan doen. Volgens de kalender kwamen daar 2 voor in aanmerking. Of het Belgisch Kampioenschap 1/2 triathlon in Eupen of de MD triathlon van Leiderdorp. Omdat Leiderdorp slechts 3 kwartier rijden van Almere ligt, was de keuze snel gemaakt. Dat ik daar later een klein beetje spijt van kreeg, blijkt later in deze post wel.

Ik heb zo'n 1,5 week na Roth toch weer aardig de trainingen kunnen oppakken en had zelfs veel zin in deze wedstrijd. Op aanraden van bondarts/bondscoach long distance Guido Vroemen begonnen met spierversterkende oefeningen voor mijn kuitspieren en het slikken van mineraalsupplementen. Ook op 2 zaterdagen wat stevige zwemtrainingen in het Gooimeer gedaan om te kijken of bovenstaande al verbetering bood. Ben ook weer begonnen met het voor de wedstrijd nuttigen van een gel met water. In Ironman Klagenfurt van 2010 had ik dat namelijk ook gedaan en dat is dan ook de enige long distance triathlon (of triathlon met een zwemparcours langer dan 3km) van de afgelopen 5 jaar waar ik geen kramp tijdens het zwemmen had.

De weersvoorspelling voor vandaag zag er op voorhand aardig uit, droog maar een harde wind. Geen probleem dus. Helaas begon het voor de start al een beetje te druppen en tijdens het zwemmen begon het zowaar serieus te regenen.

Het zwemmen in het kanaal ging bijzonder lekker en ik kon vlot doorzwemmen. In krap 38 minuten kroop ik de wal op en na een wat trage wissel door de onhandige opstelling van mijn fiets aan het geïmproviseerde hek begon ik aan het fietsgedeelte (4 rondes ten Noorden van Leiderdorp).

Eerste stuk ging over mooi asfalt langs de A4 in noordelijke richting met een harde wind in de rug. Ik probeerde de hartslag niet te hoog laten worden en voelde mij prima. In het meest noordelijke gedeelte gaat het parcours door Roelofsarendsveen en daar kreeg ik het eerste stuk slecht wegdek voor mijn kiezen. Een soort van geulen over de breedte van het wegdek wat sowieso al in een slechte staat verkeerde. Niet lekker als je daar met een stijf carbon tt-frame en dito stijve wielen met banden opgepompt tot 9 bar overheen moet. Het slechtste stuk wegdek moest echter nog komen. Aan het eind van de ronde wordt je een klinkerpad van ongeveer 1,5 km opgestuurd. Dit was behoorlijk schrikken want alles trilde en ik had het gevoel dat er van alles kapot zou gaan. Tjemig wat baalde ik als een stekker want ik ben gewoon zuinig op mijn spullen. Het ergste was nog wel dat ik hier nog 3 keer overheen moest. Ik begreep nu dan ook wel waarom de (fiets)tijden in deze triathlon niet bijzonder snel zijn....
Ik wilde echter perse deze wedstrijd met een goed gevoel eindigen, dus maar accepteren dat het fietsen vandaag maar een tikkie minder qua tijd zou worden. Uiteindelijk 2:15 over de 78km gereden.

Lopen moest vandaag het beste onderdeel worden, dus ik was vast besloten om hier mijn best op te gaan doen. Van te voren bepaald dat ik elke ronde (van de 4) 1 gel zou gebruiken bij de waterpost halverwege de ronde. Zo gezegd, zo gedaan en aldus liep ik een lekker tempo van rond de 4:50 min/km. Dat is wel een stukje sneller dan mijn Ironman tempo wat ik voor Roth in gedachte had (en voor Almere in gedachte heb), maar het voelde goed dus ik bleef gewoon doorlopen. Ik liep nog een ronde met 2e dame Corine Nelen mee, maar met het ingaan van de 3e ronde liet ik haar maar gaan omdat mijn hartslag net ff een paar slagen daar te hoog voor ging. Ik wilde 3 weken voor Almere hier vertrouwen opdoen en vooral geen overbodige spierschade oplopen. Via een hele mooie 1:42 liep ik naar een totaaltijd van 4:41. Dik tevreden over de prestatie overall, maar vooral over het lopen. Die neem ik qua moraal mooi mee naar Almere :-).

Challenge Roth 2011

Dit jaar stond in het teken van twee hele triathlons en de eerste was Challenge Roth. Challenge Roth was tot voor een week voor deze triathlon de wedstrijd waar de wereldrecords voor de hele triathlon stonden, dus leek het mij de perfecte wedstrijd om mijn pr van 10:29 aan te scherpen.

De maanden voor de wedstrijd gaven veel vertrouwen voor een snelle tijd. Zwemmen ging goed, ik fietste hogere gemiddeldes met lagere HFavg dan ooit en idem dito (en misschien nog wel beter) gold voor het lopen. Kortom, in mijn dromen ging ik al binnen de 10:00 over de finish.

Op woensdag voor de wedstrijd was ik met Jan Fhijnbeen afgereisd naar Allersberg, een plaatsje vlak bij Roth.
Van te voren had ik nog wat twijfels over de zwaarte van het fietsparcours. Er zitten immers wel 1200 hoogtemeters in. Op donderdag gingen we samen nog een keer in D1 het parcours fietsen en kon ik voor mijzelf concluderen dat dit een supersnel fietsparcours was. Glooiende hellingen waar je met voldoende momentum vlot over heen kan rijden. Vergis je overigens niet, je moet wel een goede fietser zijn want anders werken die heuvels je alleen maar tegen.

De weervoorspellingen zagen er voor de wedstrijddag er ook nog eens heel goed uit, half bewolkt, windkracht 1 a 2 en een temperatuur van 25 graden. Dus ik zag het helemaal zitten.

Zo tegen half zes kwamen we bij start aan. Ruim op tijd om de banden op te pompen en te kijken hoe de pro's van start gingen. Ik merkte bij mijzelf op dat ik heel relaxed was, meer relaxed dan ooit eigenlijk. Nog meer tekenen dat er iets moois ging plaatsvinden.
Een half uur na de start van de pro's was het mijn beurt en ging mijn serie om 7 uur van start. Ik was lekker vlot weg en vond al heel snel mijn ritme. Tot 3km ging alles crescendo maar daarna voelde ik licht de spanning in mijn kuiten oplopen. Vreemd, want kramp had ik de laatste jaren alleen maar in het woelige water van het Gooimeer. Het werd nog erger want zo'n 500m voor de finish tijdens het ronden van de laatste boei schoot de kramp pas echt in mijn linkerkuit. Dit deed zo'n pijn dat ik moest stoppen met zwemmen en al drijvend moest proberen de kramp uit mijn kuit zien te krijgen. Om de zwemmers te ontwijken liet ik mij afdrijven naar de kant om ondertussen van die kramp af te komen. Dat lukte na een paar minuten uiteindelijk en via die laatste 500m heel rustig zwemmen kwam ik na 1:02 aan de kant. Redelijke tijd op zich, maar ja wat had het zonder kramp geworden...

De wisselzone ligt zo goed als direct aan het Main-Donaukanaal dus wisselen gaat hier bijzonder snel. Via een snelle wissel begon ik aan de 180 km fietsen. Al snel merkte ik aan de tussentijden dat ik richting de 5 uur ging fietsen. Helaas voelde ik wel tijdens de langere en steilere klimmetjes dat mijn linkerkuit niet 100% was. Via de laagste HFavg in 5 jaar werkte ik de 180km fietsen af en kwam na 6:08 T2 binnen, dat betekende een fietsttijd van 5:03. Zittend op het bankje, mijn loopschoenen aantrekkend, dacht ik op dat moment nog dat via een marathon van 3:50 een tijd onder de 10 uur nog binnen bereik was.

Direct na de start voelde ik echter direct de aanwezigheid van irritatie in de "krampkuit". De eerste 10 kilometer kon ik daar nog wel enigszins mee lopen, maar het werd steeds erger en erger. Irritatie werd pijn en lopen werd wandelen. Rond 30 km haalde Jan mij in en zag ik verder geen reden meer om mijzelf nog meer te pijnigen.

De enige gedachte die in mijn hoofd rond spookte was teleurstelling. Teleurstelling van alles wat ik voor deze wedstrijd gedaan had en misschien nog wel meer voor wat ik voor deze wedstrijd gelaten had. Trainen voor Ironman afstanden is niet alleen wat je er voor doet, maar ook wat je er voor laat. Minder tijd besteden aan je gezin, familie en soms zelfs ook je werk. Ik dacht op dat moment niet alleen stoppen met de wedstrijd, maar ook aan stoppen met triathlon en wilde eigenlijk met deze slechte tijd niet eens meer finishen. De spandoeken met "pain is temporarily, quitting lasts forever" deden mij toch verder gaan en het finishterrein te betreden. 11:17 was het uiteindelijke resultaat en dat voelde als een zwaar verlies. Jan had de wedstrijd volbracht in 10:33 en verbeterde daar zijn pr met zo'n 5 minuten mee. Die was euforisch, maar ik verdronk die avond en dag erna in mijn eigen teleurstelling.

Dit had ik nog nooit meegemaakt en het heeft me dan ook een paar dagen gekost om over de teleurstelling heen te komen. Het is inmiddels ruim een week later en ik heb bewust zo lang gewacht met het schrijven van deze post, om het niet een te negatief verhaal te laten worden. Over 7 weken staat namelijk mijn 2e long distance triathlon van dit jaar op het programma, het NK long distance in mijn hometown Almere. Daar ga ik alles aan doen om mijn kramp probleem op te lossen en alsnog de wedstrijd die ik voor Roth in gedachte had, uit te voeren. Inmiddels heb ik samen met mijn trainer Lars Karmelk en bondsarts/bondscoach long distance Guido Vroemen wat mogelijke oplossingen bedacht waar ik de komende periode aan kan gaan werken/testen.

Mijn kop staat inmiddels weer goed en de eerste (rustige) trainingen zijn alweer gedaan. In Almere gaan wat mij betreft alle puzzelstukjes alsnog op zijn plaats vallen!

Tot de volgende post. Namelijk die van zaterdag 27 augustus, het NK long distance in Almere. Hopelijk een stuk positievere post. Hoewel hopen voor diegene is, die er te weinig aan gedaan hebben... Dat ben ik qua voorbereiding namelijk niet van plan.

Inmiddels heb ik besloten om op zondag 7 augustus te starten op de MD triathlon van Leiderdorp. Dit geeft mij de mogelijkheid om nog wat "fieldwork en real life testing" te gaan doen.

OD triathlon ATC

Mijn 2e triathlon van dit seizoen was in my hometown Almere. Een lekkere ontspannen trainingswedstrijd (op inspanningsniveau van een hele) dicht bij huis. Was van plan om op de fiets naar de start te rijden, een ritje van een klein half uurtje. Helaas was het na een periode van heerlijk weer, vandaag een regenachtige dag geworden. Dus werd het een ritje met de auto. Bij deze regen vielen ook nog eens wat klappen onweer en aldus besloot de organisatie de start veiligheidshalve een 1/2 uurtje uit te stellen.

Door het brede startveld kon ik redelijk makkelijk snel weg zwemmen. Het parcours was 2 rondes van +/-750m en na de 1e ronde kwam ik bij een aantal andere zwemmers. In plaats van lekker achter elkaar aan zwemmen was het constant in elkaar haken van lichaamsdelen. Beetje jammer, maar helaas. Na ongeveer 22:30 kroop ik de kant op en kon ik de fiets op.

Door de regen van de uren daarvoor was het parcours behoorlijk nat geworden en dat leverde de nodige lekke banden en helaas ook valpartijen op. Ik nam geen risico en deed in de bochten niet te gek. Probeerde het fietsen op LD triathlon inspanning te verrichten en kwam na ongeveer 1:01 T2 binnen.

Intussen was zowaar de zon gaan schijnen en werd het tijdens het lopen nog broeierig warm. Via drie gelijkmatige rondes in datzelfde LD triathlon tempo van in totaal 51 minuten hoog stond ik na 2u 18min weer aan de finish.

Helaas wel een paar slagen boven de vooraf gestelde HF, maar het gevoel bij deze intensiteit was ok. De iets hogere HF is dan weer het risico van die kleine wedstrijdjes in de buurt...
Nog 5 weken tot het eerste hoofddoel van dit jaar: de Challenge Roth triathlon op 10 juli.

Quelle Challenge Roth

Vandaag heb ik mijzelf  ingeschreven op een slot voor 1 van de laatste 350 startplaatsen voor de Quelle Challenge Roth. Een triathlon over de klassieke lange afstand, 3,8 km zwemmen, 180 km fietsen 42,2 km lopen. Op dit parcours staat al sinds 1997 het officieuze wereldrecord op naam van Luc van lierde, namelijk 7:50:27. Afgelopen editie liep Chrissie Wellington hier het wereldrecord voor dames: 8:31:59. Dit is dus een parcours waar snelle tijden op mogelijk zijn. Ik schiet hier dan ook hoog op in en wil nu toch echt eens richting de 10 uur en als het even kan daar net onder. Dat is ambitieus voor mij, maar wie niet waagt die niet wint.

Ook sportmaatje Jan Fhijnbeen lukte het om een slot te bemachtigen, dus gezellig samen trainen naar de eerste piekwedstrijd van het komende seizoen. Inschrijven viel achteraf best wel mee, pas na 45 minuten waren alle 350 slots verkocht. Inschrijfgeld inclusief 50 euro voor het goede doel (Unicef zag ik later op de website).

Deze wedstrijd vindt plaats op 10 juli 2011. Zoals het er nu naar uitziet 7 weken voor de triathlon Almere (piekwedstrijd nummer 2). Deze tijd tussen 2 hele triathlons is mij het afgelopen seizoen erg goed bevallen. Twee weken goed herstellen na de wedstrijd om vervolgens nog 4 weken kwaliteitstrainingen te verrichten.

Triathlon Almere 2010

De triathlon van Almere was mijn 2e Ironman afstand van dit jaar. Na 2 weken van relatieve rust na de Ironman Klagenfurt, had ik 6 weken van kwalteitstrainingen verricht om nog eens zo goed mogelijk te pieken. Traditiegetrouw neem ik in die periode dan 3 weken vacantie om de puntjes op de "i" te kunnen zetten en zo ook dit jaar.

Ik voelde begin augustus al dat het herstel van Klagenfurt goed verlopen was. De trainingen verliepen na wat "kleine tweaks" in het schema prima en dus had ik veel zin en vertrouwen in deze wedstrijd. Het enige wat nog roet in het eten kon gooien was materiaalpech, ziekte of de weersomstandigheden. Die tweede kon ik doorstrepen, want ik voelde mij in de dagen ervoor in topvorm.
Maar dan die weersomstandigheden. Een week voor een belangrijke wedstrijd controleert de gemiddelde triathleet minstens elk uur de weervoorspellingen voor de komende week op internet en dat geld dus ook voor mij. Zo zagen de dagen voor de wedstrijd er tamelijk onstuimig uit en zou zaterdag relatief rustig worden. Wel een beetje fris met een maximum temperatuur van 16 graden en wat buitjes aan het eind van de ochtend/begin van de middag.



Ook weer traditiegetrouw heb ik de nacht voor een long distance triathlon slecht geslapen. Veel te veel piekeren over zaken die je toch niet meer in de hand hebt. Maar om 5 uur gaat die wekker dan toch echt en ga je in de automatische piloot richting de start. Ontbijten, bakje koffie, krant snel doorbladeren, bidons vullen en nog 1 keer de zwemspullen controleren.

Het Gooimeer lag er dit jaar betrekkelijk rustig bij. De watertemperatuur was de afgelopen weken wel behoorlijk gezakt door het frisse weer, maar 19 graden is een prima temperatuur om een uurtje met wetsuit in te spartelen. Na een vlotte start had ik er mooi tempo inzitten. Helaas kreeg ik na zo'n 2,5 km toch wat last van kramp in mijn kuiten. Ik heb daar in Almere vaker last van en wijd dat aan de golfslag die haaks op de zwemrichting staat. Toch tikte ik na 1:02 aan op de kade bij de Pannekoekboot, een degelijke tijd voor 3,8 km zwemmen.



Na de wissel in de drassige wisselzone op pad voor 180 km door de polders rond Almere. De eerste buien vielen al snel naar beneden (of waren eigenlijk al tijdens het zwemmen gevallen). Dat was wel een beetje een tegenvaller, want de weervoorspellingen gaven aan dat het pas tegen het eind van de ochtend zou gaan regenen. Wat geen tegenvaller was, was de windkracht. De eerste 120 km stond er geen overdreven sterke wind die wel uit verschillende richtingen kwam. De regenbuien vielen wel regelmatig en zelfs exemplaren met klappen onweer en hagel. Daarna kwam elke keer de zon weer tevoorschijn, maar de neerslag hield het wegdek constant vochtig. In combinatie met het begin van het oogstseizoen, zag mijn fiets er na de wedstrijd er smeriger uit dan ooit tevoren. Naar mijn mening hadden de toeschouwers meer last van de weersomstandigheden dan de deelnemers... Via 3 gelijkmatige rondes stond ik na 5:15 weer in de drassige wisselzone (de regenbuien hadden het grasveld alleen nog maar drassiger gemaakt).

Overigens in de 2e ronde nog wel een "stop and go" gehad toen ik, naar de mening van een gemotoriseerd jurylid, te dicht achter Casper Hamburger reed. Daar kan je natuurlijk lang over discussiëren, maar ik kreeg die "stop and go" nou eenmaal en daar moet je niet te veel bij stil staan en gewoon doorgaan met je race.



Wat in Klagenfurt niet lukte, wilde ik Almere alsnog gaan proberen: de marathon binnen de 4 uur lopen. Twee weken geleden kreeg ik mijn nieuw bestelde loopschoenen binnen, een setje Saucony Kinvara's. Twijfelde nog of ik zo kort voor "de wedstrijd van het jaar" op nieuwe schoenen moest gaan lopen. De eerste trainingen op de Kinvara's voelde goed & vertrouwd aan, dus heb ik de gok genomen.



Sub 4 uur lopen houdt in dat je gemiddeld 1:20 per ronde van 14,065 km moet lopen. De eerste ronde ging ontspannen in 1:16. De 2e ronde ging in 1:21 en aan het eind van die ronde begin je zo langzamerhand de "wear and tear of the race" te voelen. Een snelle rekensom leerde mij dat ik in de 3e ronde nauwelijks verval kon veroorloven. Dat was iets wat in alle vorige marathons nog niet eerder was gelukt. En aldus probeerde ik het tempo op te gaan opvoeren. De aanmoedigingen van Marion, Jan, Johan (de sportfotograaf die zich in alle bochten wringde om mij digitaal vast te leggen), Jeroen en Herman hielpen hier zeker ook aan mee. Ik bleef het tempo gevoelsmatig hoog houden, ondanks de optredende ongemakken die je na zo'n 9 uur sporten ga merken. Via een laatste ronde van wederom 1:21 ging ik na 10:29:41 over de finish heen. Super dik tevreden na zo'n zware dag, want beide hoofddoelen waren gehaald; PR verbeteren en de marathon onder de 4 uur.



Na de finish kreeg ik een badge in mijn handen gedrukt dat ik de snelste Almeerse master H40+ was geworden en 's avonds op Medalplaza mijn prijs moest komen ophalen. Misschien was het wel de emotie van na de wedstrijd want ik moest er op dat moment heel erg in mijzelf om lachen. 's Avonds kwam ik er echter achter dat er nog 2 masters voor mij zaten. Beetje slordig van de organisatie, maar het kon mijn humeur die avond (en het hele weekend) niet meer verpesten.



Op onderstaande HF grafiek is goed te zien dat mijn hartslag de hele race mooi constant blijft. Daar zat de winst ten opzichte van mijn vorige PR (10:38, Almere 2008) duidelijk in.
Volgend jaar weer zo'n vlakke grafiek, maar dan met hogere snelheid ;-)

Ironman Klagenfurt 2010

Dit jaar staan er 2 Ironman afstanden op het programma en dit was de eerste en ook niet de minste: Ironman Klagenfurt. Vorig jaar was de inschrijving binnen 20 minuten vol. Samen met de voorinschrijvingen van de eerdere deelnemers en de voorinschrijvingen van Ironman 70.3 St.Polten, stonden er 2600 deelnemers aan de start!

De weken voor de wedstrijd vielen me niet altijd even goed mee. Druk op het werk, veel drukte thuis met allerlei verjaardagen her en der en uiteraard het pittige trainingsprogramma, maakte dat dat ik niet helemaal vol vertrouwen afreisde naar Klagenfurt. Voor mijn gevoel had ik een paar extra rustdagen in deze piekweken moeten plannen. Ik hoopte in de week voor de wedstrijd door de nodige rust wat aan niveau te winnen.

Woensdag voor de wedstrijd afgereisd met Jan Fhijnbeen, Hans Lampe en Eric Visser (en de diverse echtgenotes & schoonfamilie). Na een lange reis van 13 uur (1200km) kwamen we precies op tijd voor het avondeten aan. Al snel bleek het niet een echt bruisend hotel te zijn. Had eigenlijk verwacht dat er meer "activiteiten" voor de wedstrijd zouden zijn, maar dat bleek dus niet waar.

Raceday:
Om 7 uur viel het startschot en doken 2600 triathleten het warme water van de Worthersee in. Ik starte eigenlijk iets te behouden en bleef in de meute hangen. Daardoor kwam ik met HFavg130 na 1:03 het water uit. Gezien de HFavg niet slecht, maar het had voor mijn gevoel wel een paar minuutjes sneller gekund.



Het fietsparcours was 2 rondes van 90km met daarin 2 klimmetjes. In totaal 1700 hoogtemeters maakte dit best wel een pittig fietsparcours. De eerste ronde reed ik in 2:35 en dat voelde goed aan. Zo'n 10 km later kwam Jan langszij en hebben we de rest van het parcours bij elkaar gereden. Dit leverde Jan helaas wel een penalty van 6 minuten op. Volstrekte willekeur in het uitdelen van straffen als je het mij vraagt. Door de enorme hoeveelheid deelnemers ontkwam je gewoon niet aan zo af en toe rijden in een grotere groep. Deze groepen werden op de klimmen altijd weer uit elkaar geslagen.
Overigens waanzinnig enthousiaste toeschouwers langs het parcours die voor "Tour de France" achtige taferelen zorgde. Daar kreeg ik zo af en toe best wel kippenvel van!



Na 5:16 fietsen met HFavg140 kon ik mijn fiets in het rek zetten en begon 42,2km lopen. Qua tijd zat ik op 6:30 uur, dus zat ik stiekem al een beetje aan mijn PR van 10:38 te denken. Ik hoopte namelijk hier een marathon van onder de 4 uur te gaan lopen. De eerste 21 km gingen redelijk op schema, maar na 25km begon ik mijn bovenbenen (quadriceps) te voelen. De hartslag, die ik in het begin nog rond de 140 wist te houden, zakte langzaam naar beneden. Na 31 km begon het onvermijdelijke wandelen. Dit resulteerde in een marathon tijd van 4:18 met HFavg135, niet echt de tijd die ik van te voren in gedachte had.



Mijn eindtijd was 10:49 en daar kan ik als eindresultaat goed mee leven. Of het mindere lopen nu aan de mindere voorbereiding, het pittige fietsparcours of de warmte lag of een combi van de 3, is mij nog niet helemaal duidelijk.
In ieder geval nu goed herstellen en toewerken naar de 2e IM afstand van dit jaar, de triathlon van Almere. Met bijna nul hoogtemeters in het fietsparcours en vakantie in mijn piekweken, zouden de puzzelstukjes in Almere best nog wel eens in elkaar kunnen vallen. Ik ga ervoor!!!





Als afsluiter nog de prestaties van mijn lotgenoten die week in Klagenfurt:

Hans deed het supergoed met een tijd van 9:34, een nieuw PR en slechts 9 minuten verwijderd van een Hawaii slot!

Jan deed sinds jaren weer eens goed voorbereid aan een LD triathlon mee en scoorde 11:21.

Eric, die niet helemaal fit aan de wedstrijd begon, besloot vooraf al dat hij maximaal van het inschrijfgeld (400 euro) wilde genieten en kwam binnen in 12:20.

NK 2OD Triathlon Nieuwkoop

In de route naar de Ironman Klagenfurt had ik het NK 2OD triathlon in Nieuwkoop gepland. Voor mij een belangrijke graadmeter omdat ik deze wedstrijd op dezelfde intensiteit wilde doen als over 5 weken op 4 juli in Klagenfurt. Zo loop je ook nog eens niet te veel spierschade op, om de laatste weken nog kwalitatief goed te kunnen trainen. Typisch gevalletje van een win-win situatie ;-)

De weervoorspellingen zagen er op voorhand niet geweldig uit. Koud, regen, harde wind en een watertemperatuur van 16 graden. Na de start vond ik snel het goede ritme, dus lange slagen & aan beide zijden ademhalen. Na 45:06 met een HFavg van 138 klom ik op de kant. Het parque fermee inlopend zag ik Michael Dirkzwager zijn wetsuit uittrekken en tijdens mijn wissel zag ik Mike van de Breul zijn helm opzetten, dus wist ik dat ik qua positie ook goed gezwommen had.



Mike benaderde ik op de fiets in het begin op een meter of 20, maar dat kostte mij toch te veel moeite. Ik had mezelf voorgenomen om mij aan de opdracht te houden, dus maar een tandje lichter geschakeld om de HF te drukken. Na zo'n 10 minuten fietsen gingen de hemelsluizen open. En regen betekend ook dat de temperatuur zakt. Voelde dat de gevoelstemperatuur op het randje van toelaatbaar zat. Kon de laatste ronde van 27km nauwelijks meer in mijn bidon knijpen en ook het schakelen ging niet makkelijk meer. 81 km fietsen ging in 2:21:41 met een HFavg144. Had misschien een fractie sneller verwacht, maar de weersomstandigheden waren daar debet aan.



Na een moeizame wissel (kreeg door de koude vingers mijn helm niet los en geen sokken aan) ging ik op pad voor 20km. Het eerste rondje van 5km regende het nog, maar zo langzamerhand begon het steeds droger te worden. Via 4 gelijkmatig gelopen rondes van +/- 25 minuten kwam ik op 1:40:18 met HFavg147 op 20km uit. Mijn totaaltijd was 4:52:45 met een HFavg van 144. Helemaal voldaan aan het vooraf gestelde doel. De benen voelden in de dagen na de wedstrijd zelfs behoorlijk goed, dus ik heb alle vertrouwen in een goede afloop voor de Ironman Klagenfurt.

1/4 Triathlon Ter Aar

Ik wilde het weekend van Hemelvaartsdag behoorlijk pittig maken en dus had ik kort op de Steven Rooks Classic de 1/4 triathlon van Ter Aar op het programma gezet. Tot mijn schrik zag ik dat het aanmelden van deze wedstrijd tussen 7 uur en half 8 's ochtends vroeg plaats vond. Een vroegertje op zondag dus. Wederom weer meegereden met Jan Fhijnbeen (wordt bijna mijn vaste chauffeur voor de sportevenementen).

Na aanmelding bleek ik in de 2e startserie van 8:30 te zitten en Jan in de 4e van 9:30. Dat was wel ff jammer. Het zwemmen vond plaats in een verwarmd buitenzwembad. Ik zwom in een baan met een 2 tal snelle dames. Die zwommen al snel van mij weg en dus moest ik de kilometer in mijn eentje zwemmen. Niet zo erg, want ik was vastbesloten niet zo snel te starten als bij de ATC zwemloop. Toen zwom ik mij de 1e 200m over de kop en werd de resterende 800m harken. Nu zwom ik ontspannen 15:00 op de kilometer (HFavg141).

Met fietsen hetzelfde verhaal, degelijk moest het worden. En degelijk werd het ook, 1:05:25 op een korte 40km (HFavg152). Het lopen voelde ook direct goed en ontspannen liep ik naar 43:30 over 10km (HFavg152).

Zo stond ik na 2:07:40 aan de finish. Daarna nog lang uitgelopen en Jan nog wat morele steun tijdens het lopen gegeven. Uiterst tevreden met de geleverde prestatie en helemaal op schema voor de Ironman Klagenfurt op 4 juli, mag ik wel concluderen na dit pittige weekend.



Over 2 weken een weer wat serieuzere wedstrijd, het NK 2OD triathlon (3-80-20) in Nieuwkoop. Dan moet er buiten gezwommen worden. Moet er nog ff niet aan denken met een watertemperatuur van +/- 12 graden. Gelukkig lijkt het weer de komende dagen wat beter te worden.

1/1 Triathlon Almere

Twee maal 1/2 was zaterdag 29 augustus geen één.

Had in de weken ervoor al mijn doelstelling van 10 uur al bijgesteld naar een tijd tussen 10:15 en 10:30. Dat bleek dan ook wel te kloppen. Lees hieronder waarom twee maal een half niet één was.

De dag voor de wedstrijd is altijd gezellig druk. 's Ochtends in Almere-haven het racepack ophalen, fiets- & loopmateriaal inleveren en 's middags nog bij de scholierentriathlon kijken. Tijdens het fietsen naar Almere-haven voelde ik dat de wind een tegenstander van formaat zou gaan worden. Moest me inspannen om mijn stuur recht te houden en ook de golven in het Gooimeer zagen er indrukwekkend uit. 's Avonds begon het ook nog eens te regenen & onweren en dit bleef tot bijna een uur voor de start zo doorgaan. Niet de meest ideale omstandigheden voor een hele triathlon.

Zo gauw het startschot valt denk je daar niet meer aan die omstandigheden en focus je jezelf op de race. De golven zorgde voor een lastige zwemtocht. Na 1:05 kroop ik bij de Pannekoekboot weer aan land.

De wind tijdens het fietsen viel in het begin nog wel mee. Dat zou in de volgende 2 rondes wel anders worden. De wind nam toe tot kracht 5 en met af & toe pittige windstoten. Ik dacht aan het begin van de 3e ronde (na 120 km) dat ik nog wel wat over had. Halverwege de laatste ronde moest ik toch concluderen dat het beste er wel af was. Uiteindelijk deed ik 5:23 over de 180km fietsen.



Ik had 2,5 week voor de wedstrijd wat last van mijn enkel gekregen. Waarschijnlijk een overbelasting door de vele loopkilometers. Ik had daardoor de laatste weken het qua lopen wat rustiger aan gedaan. Begon toch met een goed gevoel aan het lopen en dacht eigenlijk niet eens aan mijn enkel. Helaas voelde ik na zo'n 12km de irritatie weer opkomen. Het uitstapspook ging op mijn schouder zitten. Ik bleef me zelf voorhouden dat ik al die weken niet had getraind om na 14km lopen er mee te stoppen. Aldus jaagde ik het opstapspook weg en ging dus gewoon door. Gelukkig werd de irritatie niet erger en kon ik toch in een gestaag tempo doorlopen. Na 10:47:05 stond ik weer aan de finish. Met die tijd ben ik uiterst tevreden. Dit was namelijk van de afgelopen 5 keer dat ik Almere gedaan heb de allerzwaarste editie.



Volgend jaar sta ik er zeker weer! Volgend jaar wordt zowiezo een uitdagend jaar. Ga dan 2 hele triathlons doen; begin juli de Ironman Oostenrijk en eind augustus de triathlon van Almere (hopelijk dan Ironman Holland).

Is twee maal een half één?

"Is twee maal een half één?" luidt de titel van deze post. Wiskundig gezien is dat een feit, alleen de "triathlon wiskunde" verloopt niet volgens deze wetten. In mijn vorige post meldde ik dat ik hoopte de tijd van Antwerpen maal twee te kunnen doen in Almere. Maar de tijd van een 1/2 triathlon maal twee voor een hele triathlon is geen vanzelfsprekendheid. Ik ga morgen een poging doen om deze wiskundige triathlon wet voor mij te valideren.

Het is inmiddels de dag voor de dag waar het dit jaar allemaal om gaat. De weersvoorspellingen liggen inmiddels vast en laten niet ideale wedstrijd omstandigheden zien, een straffe wind en enkele regenbuien. Heel wat anders dan het zomerweer van de afgelopen weken.
De trainingen zijn allemaal voorspoedig gelopen. Hoewel ik door een wat stroeve enkel in de laatste zware trainingsweek bewust qua lopen iets eerder gas heb terug genomen, sta ik gewoon topfit aan de start. Fitter dan ooit schat ik zo in.

En ja, waarom zou dan twee maal een half niet één zijn? Morgen deze tijd weet ik het...

OD triathlon Utrecht

Voor het eerst deed ik vandaag mee met de "stads triathlon" van Utrecht. Na een wat ontspannender week had ik wel zin om hier te knallen. Helaas zat het weer niet al te goed mee. Nadat deze week behoorlijk regenachtig was geweest en gisteren eigenlijk weer eens een lekker zomerdagje was, was het vandaag weer herfstachtig. Volop regen dus.

Mijn startserie (masters) startte om 11:25. Ik probeerde op tijd te zijn om ook nog een glimp op te vangen van de 1/8 triathlon waar Omar & Milan een uur eerder voor aan de start stonden. Voor de rest natuurlijk de wisselzone goed checken, want het zag er in het programmaboekje niet eenvoudig uit. Dat viel gelukkig ter plekke wel mee. Je moet soms de dingen eerst zien voor dat het duidelijk wordt. Geldt niet alleen voor wisselzones ;-)

Met zwemmen was ik lekker vlot weg en dacht eerst nog een meter of 10 achter Erik Bloklander te zwemmen. Erik zwemt een tikkie harder, dus ik was tevreden met deze stand van zaken. Tot mijn verbazing bleek ik na het keerpunt zelf een paar meter voor hem te zwemmen. Na 23:50 kwam ik het water uit (1 plekje voor Erik dus). Had eigenlijk wel onder de 23 minuten verwacht, maar misschien was het vandaag wel een tikkie langer.

Door een trage wissel reed ik in het begin een meter of 50 achter Erik. Ik passeerde hem na een kilometer of 5 en probeerde flink door te trekken. Dat viel niet altijd even goed mee met het gladde parcours wat ook nog eens wat stukken slecht wegdek bevatte. Erik kon nog steeds goed volgen. Gelijk reden we de wisselzone in. Ik had 1:08 gefietst over 41 km. Gezien de omstandigheden was dat voor vandaag goed genoeg.



Doordat ik sokken aantrok startte ik wederom een meter of 50 achter Erik met lopen. Ik haalde hem na een kilometer in en dacht hem daarna wel te lossen. Hij bleef echter op een meter of 10 hangen en kwam in de laatste 3 kilometer zelfs langszij. Hij liet mij een fractie eerder over de finish gaan voor de punten van het masterscircuit. Hoewel ik niet direct mee doe aan dat circuit, vond ik het allang goed. Had per slot van rekening 95% van de wedstrijd voor hem uit gereden (zie dat nare rode mannetje achter mij op alle foto's, hahaha). Liep uiteindelijk 41:44 over de 10 km.





Thuis gekomen bijna net zo lang nodig voor het opruimen/schoonmaken van alle spullen als dat de wedstrijd duurde. Dat krijg je met dat k$t weer......

Volgende wedstrijd is de Ironman 70.3 in Antwerpen (1/2 triathlon). Ook daar doe ik voor de eerste keer mee. Ik ga daar proberen met lopen een beetje met de rem erop te gaan, om zoveel mogelijk spierschade te voorkomen om de voorbereiding van Almere zo optimaal mogelijk te laten verlopen.

Triathlon Nieuwe Niedorp

De jaarlijkse afspraak voor de eerste woensdagavond in juli is de laatste jaren in Nieuwe Niedorp. Een hele gezellige 1/8 triathlon (0,6-22-5) in Noord Holland. Lekker warm zomeravond weer met een lekker briesje, dus ideaal triathlon weer. Watertemperatuur was voor mijn gevoel boven de 23 graden. Ook dit keer waren mijn snelle buurjongens mee om te kijken. Ze wilden wel meedoen, maar a.s. zaterdag is voor hun een belangrijke 1/8 triathlon in Holten die meetelt voor het Benelux circuit.

Door de files rond Amsterdam waren we maar net op tijd in Nieuwe Niedorp om op mijn favoriete parkeerplaats in het centrum van Nieuwe Niedorp te parkeren. Snel inschrijven en dan naar de start.

Bij korte triathlons als deze is het zaak supersnel te zwemmen om zo in een goede fietsgroep te geraken. Dus hard afgegaan en na 8:34 weer op kant gekropen. Een negental secondes trager dan verleden jaar. Goed genoeg dus.



Met fietsen is het dus zaak in een goede groep te geraken. Dat lukte dit jaar niet echt. Een groep van een man of 6 a 8 man met hoofdzakelijk meerijders, volgers en plakstrippen. Pobeerde het onderweg nog wel een paar keer te organiseren, maar kreeg alleen maar de vermoeide blikken terug.... Fietstijd was dan ook bijna 2 minuten trager dan verleden jaar.



Met lopen heb ik het vervolgens niet meer gepushed en liep desalniettemin met 17:41 een klein half minuutje sneller dan verleden jaar. 1:03:29 betekende dus een kleine 2 minuten trager dan verleden jaar. Zat hem dus volledig in het fietsen. Al met al gemiddeld tevreden. Zie namelijk dit soort wedstrijden als een zeer pittige korte koppeltraining. De echte afspraak van dit jaar is namelijk op 29 augustus in Almere!!!!



Volgende wedstrijd is een OD triathlon op 12 juli a.s. in Utrecht. Een echte stadstriathlon. Nog nooit eerder in Utrecht meegedaan, dus benieuwd wat voor wedstrijd dat gaat worden. De komende weken gaat de trainingsomvang flink omhoog, dus een topwedstrijd zal het voor mij zeker niet worden. No problemo....

NK MD Triathlon Nieuwkoop

De eerste keyrace van dit seizoen was het Nederlands kampioenschap midden afstand triathlon in Nieuwkoop. Zoals ik in een eerdere post al melde, had ik er veel zin in omdat met name het lopen de laatste tijd erg goed ging. De weersvoorspelling zagen er voor deze dag niet direct geweldig uit. Er werd regen verwacht, alleen wanneer op de dag was wat minder duidelijk. Bij start was het in ieder geval nog droog en stond er wel een strakke oostenwind.

Deze strakke oostenwind zorgde voor een woelig zwemparcours. Ik kwam na 48 minuten aan de wal gekropen. Een kleine 3 minuten trager dan verleden jaar, voelde op dat moment wel een beetje als een tegenvaller. Kon daarna ook nog eens mijn fiets niet vinden en had mede daardoor een zeer trage wissel. Begon dus al met een achterstand van bijna 4 minuten op het schema van verleden jaar.



Met fietsen had ik al gauw een goed tempo te pakken en merkte ook dat ik zonder overdreven veel moeite ook tegenwind goed kon blijven doordraaien. Na 2:16 over 81km kwam ik T2 binnen. Mijn fietstijd was een halve minuut sneller dan verleden jaar, dus dat was degelijk. Maar nog steeds ruim 3 1/2 minuut achter op het schema van 2008.

Lopen voelde direct heel goed en vond snel het goede ritme. Met een strakke 1:33 op de 20km stond ik na 4:43 weer aan de finish. 5 minuten sneller dan verleden jaar. Had eigenlijk gehoopt onder de 4:40 te eindigen. Dus overdreven "toppie joppie tevreden" was ik op dat moment nog niet helemaal.
En de regen? Die begon vlak nadat ik gefinished was. Zo viel het met de regen achteraf heel erg mee. Alleen de wind was vandaag zeer pittig, maar dat maakt de wedstrijd alleen maar "selectief" ;-).



Thuis gekomen meteen mijn Polar S625X uitgelezen. Daar zag ik tot mijn grote verbazing dat mijn HFavg over de hele wedstrijd 5 slagen lager was dan 2008 (146 vs 151). Dat is best wel een hele snok lager. Het bevestigde mijn gevoel tijdens de wedstrijd al een beetje, maar dat het zoveel zou zijn kon ik op dat moment niet voorstellen.

Achteraf dus super tevreden met een tijd die 5 minuten sneller is en mij 5 hartslagen gemiddeld per minuut minder kostte. Dit opent zeker perspectieven naar de hele van Almere eind augustus. Hieronder nog een vergelijk tussen de 2008 en 2009 versie van Nieuwkoop.

2008
3km zwemmen: 0:46:14 HFavg 151
81km fietsen: 2:17:36 HFavg 149
20km lopen: 1:39:44 HFavg 154
Totaal: 4:48:09 HFavg 151

2009
3km zwemmen: 0:48:09 HFavg 141
81km fietsen: 2:16:55 HFavg 144
20km lopen: 1:33:16 HFavg 153
Totaal 4:43:43 HFavg 146

10 Engelse Mijlen ATC

De openingswedstrijd voor het ATC (Almeers Triathlon Circuit) 2009 was, net als verleden jaar, een loopwedstrijd over 10 Engelse mijlen (16,1km). Zo'n afstand past ideaal in de voorbereiding naar het komend seizoen naar de langere wedstrijden toe. Helaas is een loopwedstrijd alleen, niet mijn onderdeel om punten te scoren. Op zo'n wedstrijd komen ook een heleboel lopers op af die niet aan het circuit meedoen. Verleden jaar werd ik hierdoor slechts 12e, wat dus een hoop puntjes kostte. Was er dus een klein beetje op gebrand om het iets beter te doen. Helaas voor mij werd er dit jaar veel meer ruchtbaarheid aan het circuit gegeven en waren er dus meer deelnemers. Da's natuurlijk wel weer goed voor de competitie.



Die ochtend was ik al vroeg uit de veren, want 's ochtends stond er ook nog eens een pittige zwemtraining in het schema. Besloot toch de zwemtraining niet al te zwaar te maken, dus lang ingezwommen, wat techniekblokken gedaan, 10x 50'jes in een vlot tempo en lang uitgezwommen. De 10 engelse mijlen begonnen al om 11:00 uur dus gauw thuis nog wat licht gegeten en hop in de auto naar Almere Haven.

Tijdens het inlopen merkte ik al dat er een koud, pittig en zeer ongunstig windje uit het zuid-oosten stond. In dit geval betekend dat de eerste en laatste 3 kilometer tegenwind. Direct na de start probeerde ik meteen bij een groepje aan te sluiten om zo wat minder last van die koude wind te hebben. Dat lukte prima, alleen mijn hartslag lag daardoor iets te hoog. Kennelijk waren er in mijn groepje meer die er zo over dachten, want direct nadat we van de dijk afliepen viel de groep uiteen. Ik liep op hartslag strak verder en pikte in het tweede gedeelte van de wedstrijd nog wat snelle starters op. Laatste 3 kilometer langs het Gooimeer echter weer die strakke koude wind op de kop.

Na 1:11:28 stond ik weer aan de finish. Was als 11e master geeindigd, 1 plaatsje en een halve minuut beter als verleden jaar. Wel met een HFavg van 165, dus een tikkie te hoog voor het mooie. Ik gooi het er maar op dat de wind & tempo in begin en wind aan het einde de HFavg omhoog duwde ;-) Uiteindelijk ben ik tevreden met het resultaat; beheerst en gecontroleerd naar een vlotte tijd gelopen.



Volgend weekend een zwemloop in Breezand bij TV Oude Veer, lekker knallen in Z5!!! Altijd weer leuk om de competitie met mijn ouwe trainingsmaatjes aan te gaan. De volgende ATC wedstrijd is op zondag 1 maart; een off road duathlon (8L-20ATB-4L). Nog nooit eerder zo'n wedstrijd gedaan, dus dat wordt lachen.... (en afzien).

Nog een laatste Newton Gravity update:
De schoenen lopen op zich prima. Maar moet ook concluderen dat ik er niet opeens veel sneller op loop. Ik merk op dat gebied hoegenaamd geen verschil met mijn huidige Nike Pegasus loopschoenen. Nadeel voor mij, is dat ik ook nu weer tussen mijn kleinste tenen wederom een bloedblaar opliep (dit keer alleen mijn rechtervoet). Als ik dan ook nog eens de hoge aanschafprijs in ogenschouw neem (170 US dollars) en dat ze niet in Nederland verkrijgbaar zijn, ga ik geen nieuwe exemplaren aanschaffen.