Challenge Roth 2011

Dit jaar stond in het teken van twee hele triathlons en de eerste was Challenge Roth. Challenge Roth was tot voor een week voor deze triathlon de wedstrijd waar de wereldrecords voor de hele triathlon stonden, dus leek het mij de perfecte wedstrijd om mijn pr van 10:29 aan te scherpen.

De maanden voor de wedstrijd gaven veel vertrouwen voor een snelle tijd. Zwemmen ging goed, ik fietste hogere gemiddeldes met lagere HFavg dan ooit en idem dito (en misschien nog wel beter) gold voor het lopen. Kortom, in mijn dromen ging ik al binnen de 10:00 over de finish.

Op woensdag voor de wedstrijd was ik met Jan Fhijnbeen afgereisd naar Allersberg, een plaatsje vlak bij Roth.
Van te voren had ik nog wat twijfels over de zwaarte van het fietsparcours. Er zitten immers wel 1200 hoogtemeters in. Op donderdag gingen we samen nog een keer in D1 het parcours fietsen en kon ik voor mijzelf concluderen dat dit een supersnel fietsparcours was. Glooiende hellingen waar je met voldoende momentum vlot over heen kan rijden. Vergis je overigens niet, je moet wel een goede fietser zijn want anders werken die heuvels je alleen maar tegen.

De weervoorspellingen zagen er voor de wedstrijddag er ook nog eens heel goed uit, half bewolkt, windkracht 1 a 2 en een temperatuur van 25 graden. Dus ik zag het helemaal zitten.

Zo tegen half zes kwamen we bij start aan. Ruim op tijd om de banden op te pompen en te kijken hoe de pro's van start gingen. Ik merkte bij mijzelf op dat ik heel relaxed was, meer relaxed dan ooit eigenlijk. Nog meer tekenen dat er iets moois ging plaatsvinden.
Een half uur na de start van de pro's was het mijn beurt en ging mijn serie om 7 uur van start. Ik was lekker vlot weg en vond al heel snel mijn ritme. Tot 3km ging alles crescendo maar daarna voelde ik licht de spanning in mijn kuiten oplopen. Vreemd, want kramp had ik de laatste jaren alleen maar in het woelige water van het Gooimeer. Het werd nog erger want zo'n 500m voor de finish tijdens het ronden van de laatste boei schoot de kramp pas echt in mijn linkerkuit. Dit deed zo'n pijn dat ik moest stoppen met zwemmen en al drijvend moest proberen de kramp uit mijn kuit zien te krijgen. Om de zwemmers te ontwijken liet ik mij afdrijven naar de kant om ondertussen van die kramp af te komen. Dat lukte na een paar minuten uiteindelijk en via die laatste 500m heel rustig zwemmen kwam ik na 1:02 aan de kant. Redelijke tijd op zich, maar ja wat had het zonder kramp geworden...

De wisselzone ligt zo goed als direct aan het Main-Donaukanaal dus wisselen gaat hier bijzonder snel. Via een snelle wissel begon ik aan de 180 km fietsen. Al snel merkte ik aan de tussentijden dat ik richting de 5 uur ging fietsen. Helaas voelde ik wel tijdens de langere en steilere klimmetjes dat mijn linkerkuit niet 100% was. Via de laagste HFavg in 5 jaar werkte ik de 180km fietsen af en kwam na 6:08 T2 binnen, dat betekende een fietsttijd van 5:03. Zittend op het bankje, mijn loopschoenen aantrekkend, dacht ik op dat moment nog dat via een marathon van 3:50 een tijd onder de 10 uur nog binnen bereik was.

Direct na de start voelde ik echter direct de aanwezigheid van irritatie in de "krampkuit". De eerste 10 kilometer kon ik daar nog wel enigszins mee lopen, maar het werd steeds erger en erger. Irritatie werd pijn en lopen werd wandelen. Rond 30 km haalde Jan mij in en zag ik verder geen reden meer om mijzelf nog meer te pijnigen.

De enige gedachte die in mijn hoofd rond spookte was teleurstelling. Teleurstelling van alles wat ik voor deze wedstrijd gedaan had en misschien nog wel meer voor wat ik voor deze wedstrijd gelaten had. Trainen voor Ironman afstanden is niet alleen wat je er voor doet, maar ook wat je er voor laat. Minder tijd besteden aan je gezin, familie en soms zelfs ook je werk. Ik dacht op dat moment niet alleen stoppen met de wedstrijd, maar ook aan stoppen met triathlon en wilde eigenlijk met deze slechte tijd niet eens meer finishen. De spandoeken met "pain is temporarily, quitting lasts forever" deden mij toch verder gaan en het finishterrein te betreden. 11:17 was het uiteindelijke resultaat en dat voelde als een zwaar verlies. Jan had de wedstrijd volbracht in 10:33 en verbeterde daar zijn pr met zo'n 5 minuten mee. Die was euforisch, maar ik verdronk die avond en dag erna in mijn eigen teleurstelling.

Dit had ik nog nooit meegemaakt en het heeft me dan ook een paar dagen gekost om over de teleurstelling heen te komen. Het is inmiddels ruim een week later en ik heb bewust zo lang gewacht met het schrijven van deze post, om het niet een te negatief verhaal te laten worden. Over 7 weken staat namelijk mijn 2e long distance triathlon van dit jaar op het programma, het NK long distance in mijn hometown Almere. Daar ga ik alles aan doen om mijn kramp probleem op te lossen en alsnog de wedstrijd die ik voor Roth in gedachte had, uit te voeren. Inmiddels heb ik samen met mijn trainer Lars Karmelk en bondsarts/bondscoach long distance Guido Vroemen wat mogelijke oplossingen bedacht waar ik de komende periode aan kan gaan werken/testen.

Mijn kop staat inmiddels weer goed en de eerste (rustige) trainingen zijn alweer gedaan. In Almere gaan wat mij betreft alle puzzelstukjes alsnog op zijn plaats vallen!

Tot de volgende post. Namelijk die van zaterdag 27 augustus, het NK long distance in Almere. Hopelijk een stuk positievere post. Hoewel hopen voor diegene is, die er te weinig aan gedaan hebben... Dat ben ik qua voorbereiding namelijk niet van plan.

Inmiddels heb ik besloten om op zondag 7 augustus te starten op de MD triathlon van Leiderdorp. Dit geeft mij de mogelijkheid om nog wat "fieldwork en real life testing" te gaan doen.

OD triathlon ATC

Mijn 2e triathlon van dit seizoen was in my hometown Almere. Een lekkere ontspannen trainingswedstrijd (op inspanningsniveau van een hele) dicht bij huis. Was van plan om op de fiets naar de start te rijden, een ritje van een klein half uurtje. Helaas was het na een periode van heerlijk weer, vandaag een regenachtige dag geworden. Dus werd het een ritje met de auto. Bij deze regen vielen ook nog eens wat klappen onweer en aldus besloot de organisatie de start veiligheidshalve een 1/2 uurtje uit te stellen.

Door het brede startveld kon ik redelijk makkelijk snel weg zwemmen. Het parcours was 2 rondes van +/-750m en na de 1e ronde kwam ik bij een aantal andere zwemmers. In plaats van lekker achter elkaar aan zwemmen was het constant in elkaar haken van lichaamsdelen. Beetje jammer, maar helaas. Na ongeveer 22:30 kroop ik de kant op en kon ik de fiets op.

Door de regen van de uren daarvoor was het parcours behoorlijk nat geworden en dat leverde de nodige lekke banden en helaas ook valpartijen op. Ik nam geen risico en deed in de bochten niet te gek. Probeerde het fietsen op LD triathlon inspanning te verrichten en kwam na ongeveer 1:01 T2 binnen.

Intussen was zowaar de zon gaan schijnen en werd het tijdens het lopen nog broeierig warm. Via drie gelijkmatige rondes in datzelfde LD triathlon tempo van in totaal 51 minuten hoog stond ik na 2u 18min weer aan de finish.

Helaas wel een paar slagen boven de vooraf gestelde HF, maar het gevoel bij deze intensiteit was ok. De iets hogere HF is dan weer het risico van die kleine wedstrijdjes in de buurt...
Nog 5 weken tot het eerste hoofddoel van dit jaar: de Challenge Roth triathlon op 10 juli.

Ironman 70.3 Mallorca 2011

Mijn eerste triathlon van dit seizoen was meteen een pittige. Op de website van de race had ik al gezien dat het een pittig parcours was en pittig werd het dus ook...

Twee weken van te voren was ik al reeds neergestreken op sporteiland Mallorca en dat gaf me genoeg tijd om wat meer gewend te raken aan de specifieke omstandigheden van Mallorca, heuvelachig en warm (althans vergeleken met Almere). De eerste week was samen met Marion, Iris & Stijn (de kinderen hadden maar 1 week vakantie) en de 2e week met Jan Fhijnbeen, Corinne, Tom van Kolck en Alinda.

Die eerste week stond nog wat meer in het teken van familie en de 2e week meer in het teken van trainen. We zaten met de familie de 1e week nog in Cala d'Or, waar we sinds verleden jaar een leuk hotel hebben ontdekt waar ook Iris & Stijn het goed naar hun zin hebben.

Wat een leuk stel zeg.

Relaxed op het balkon met de beentjes omhoog.

De 2e week stond dus in het teken van trainen, dus eigenlijk nauwelijks taperen voor de Ironman 70.3 van zaterdag. Vooraf zag ik best wel een beetje op tegen deze week, veel trainen op omvang en geen vrouw en kinderen om mij heen en een pittige wedstrijd in het vooruitzicht. Ik merkte echter wel tijdens, met name 2 lange fietstrainingen (kraft/ausdauer, met dank aan Lars!), dat de het met de vorm wel snor zat.

Helaas ontdekte ik in het begin van de 2e week dat er een scheur in mijn zadelpen was geraakt. Dat was een fikse tegenvaller. Via Facebook kreeg ik 2 opties. De eerste werd door mijn Facebook vriend Lieven van Meel aangedragen. Die had wat vrienden die pas later in de week naar Mallorca kwamen. Lieven bood aan om in Antwerpen op zoek te gaan naar een zadelpen voor mijn Quintana Roo Lucero Lite. De andere optie kwam bovendrijven toen ik via Facebook een bericht naar Quintana Roo stuurde. Nog geen uur later boden ze aan om een zadelpen vanuit vanuit Amerika naar Mallorca te sturen. Supergoede service van Quintana Roo moet ik zeggen!

Gerepareerde scheur

Helaas werkte de Spaanse douane niet erg mee en zit ik, alweer een week later en terug in Nederland, nog steeds op de zadelpen te wachten.
De plaatselijke fietsverhuurder bood aan om een noodreparatie uit te voeren; een gaatje aan de bovenzijde van de scheur boren en deze vullen met secondelijm. Dit werkte prima en aldus heb ik de rest van de week (inclusief wedstrijd) nog met deze reparatie rondgereden.

Dan de westrijd. Het was vroeg starten, de profs al om 8 uur en ik om 9 uur. 10 minuutjes daarvoor Tom en 10 minuutjes na mij Jan, komt namelijk omdat zij in een andere agegroup zitten.

De zwemstart verliep soepel en ik lag meteen bij de eerste groep, voor zo ver ik dat kon zien. Het zwemmen ging super goed en met 28 minuten liep ik het strand al op. Vlak voor mij zag ik Tom, dus die 10 minuten had ik al goed gemaakt. Vervolgens een aardig stukje lopen naar T1 en ook een aardig stukje lopen door de 500m lange transition zone.

Fietsparcours Ironman 70.3 Mallorca

De eerste 10km fietsen waren lekker vlak langs de kust om vervolgens via 10km vals plat naar de klim naar de Col de Femenia; 7,7km klimmen a 5,5%. Best wel pittig voor een triathlon parcours! Na deze klim volgt nog een een kilometer of 7 op en neer richting het klooster van Lluc. Daarna een schitterende afdaling naar Inca op nagelnieuw pikzwart asfalt. Ik daalde als een prof en heb eigenlijk alleen maar deelnemers ingehaald. Na Inca is het eigenlijk vlak en heel licht dalend terug naar Alcudia en ook daar was het eigenlijk alleen maar inhalen (vooral van agegroupers die in de series voor mij gestart waren). Op ongeveer 20km van het eind bij Muro gaat het parcours 4km heen en weer en daar verwachtte ik eigenlijk Jan te zien. Dat gebeurde niet en dat bevestigde alleen maar het gevoel dat het fietsen heel goed ging. Na een fietstijd van 2:36 stond ik in T2. Zo snel had ik van te voren niet ingeschat.

Geconcentreerd in 1 van de hairpins in
de afdaling naar Inca

Na een snelle wissel begon ik aan het lopen. De dagen ervoor had ik tijdens de parcoursverkenning al gezien dat het geen snel loopparcours zou zijn. De afstand leek wat aan de lange kant en wegdek van de eerste helft langs het strand was van zeer dubieuze kwaliteit (soort van Azteken pad van 3000 jaar oud). Geconcentreerd blijven nam ik mij tijdens het lopen voor.

Halverwege de derde ronde "chickte" ik Jan en die gaf aan dat hij boos was. Niet op mij, maar op zijn eigen "underperformance". Ik ging, na een minuutje meelopen, gestaag weer verder en via 4 zo goed als constante rondjes van 27 minuten liep ik de laatste kilometer naar de finish. 1:52 was mijn tijd op de halve marathon en 5:06 mijn totaaltijd. Het gemak, lage HF, vele trainingsarbeid voorafgaand de wedstrijd en de zwaarte van het parcours/omstandigheden (deelnemers lagen na de finish uitgeput op het strandje of onder de douches af te koelen), geeft aan dat ik op schema lig voor een hele snelle tijd in de Challenge Roth op 10 juli.

Het "Azteken" pad langs het strand.

Mijn tijden:

Cor Boerman 5:06:14 (29:34-2:36:38-1:52:40)

Dan nog de tijden van mijn lotgenoten van deze schitterende week:

Jan Fhijnbeen 5:32:46 (33:26-2:43:59-2:06:59)

Tom van Kolck 6:45:18 (39:55-3:33:20-2:16:09)

Jan was hier helaas niet zo blij mee en Tom wilde maximaal gebruik maken van het inschrijfgeld en dus zo lang mogelijk op het parcours blijven ;-) Toch is mijn boodschap aan Jan; niet opgeven dit was een hele zware halve triathlon en er is nog 8 weken te gaan tot Challenge Roth.