ATB'en Sauerland (Mudbikerstour 2008)

Al voor de 4e keer (van de 9 keer dat we met deze groep op stap zijn geweest) waren we dit jaar in hotel Grewen Muehle. Het bevalt hier ons prima, mooie natuur, mooie ATB paden, lekker eten en lekkere biertjes. Gelukkig was het dit jaar ook weer eens droog weer. Wel behoorlijk fris, dat was vooral goed te merken in de afdalingen.


Dit jaar hadden we een nieuw "lid", namelijk Michael Dirkzwager. Aan zijn reacties onderweg te merken, is ie er volgend jaar vast weer bij.

Dit uitje staat bol van de tradities en de eerste daarvan is vrijdag 9:30 verzamelen bij hotel Van der Valk in Breukelen. Daar wisselen we, onder het genot van een bak koffie & appeltaart, sterke verhalen uit over onze sportieve prestaties van de afgelopen zomer.

In de loop van de middag arriveerden we in Calle. Even bijpraten met de eigenaar van het hotel om vervolgens snel om te kleden voor 2 uurtjes ATB'en in de directe omgeving van Calle.


Zaterdag hadden we het plan opgevat om de Zaunkonig tour te gaan rijden. 80 kilometer met 2000 hoogtemeters, niet voor watjes dus. Winterberg ligt zo'n 40 kilometer van Calle dus vroeg heen gereden om daar er achter te komen dat Johan zijn ATB schoenen in het hotel had laten staan. Terug naar het hotel. Maar ja, het was inmiddels al middag geworden, dus maar plaatselijk een rondje rijden. Daar waren we Herman al direct na de start kwijt. Weer een half uur later op pad. Onderweg brak Jeroen 2 spaken in zijn achterwiel en kreeg Aart een lekke band (Arjan 's ochtend voor de start al). De ATB goden waren ons die dag duidelijk niet goed gestemd.


OK, dan zondag maar de Zaunkonig route gaan rijden. Iedereen had nu gelukkig wel al benodigde spullen mee... Onderweg bleek al snel dat de Zaunkonig route inderdaad niet voor watjes is weggelegd. Pittige beklimmingen dus. Al snel bleek ook nog eens dat de bewegwijzering in de bossen nog eens mistte. Elke kruising weer kijken waar we heen moesten deden de gemiddelde snelheid geen goed. Na 50 van de 80km toch maar besloten om de route in te korten om niet na zessen nog in de bossen te rijden. Volgend jaar van te voren toch maar deze route in Johan zijn GPS in programmeren.

Maandag was alweer de laatste dag. Mistig, miezerig en tegen het koude aan, dus vandaag maar een thermoshirt aangetrokken. Stefan Vollmer van hotel Grewen Muehle wilde ook meerijden en liet ons nog wat mooie single tracks in de omgeving van Calle zien. Ze waren soms zo steil naar beneden dat ik zere handen van het remmen kreeg. Om half twee moe maar voldaan van een sportief weekend weer terug naar huis. In Veenendaal volgt daar de laatste traditie van dit weekend, namelijk McDonalds of Burger King. Dit jaar wederom de Burger King om de calorie inname van deze dag te completeren.


Ja, het was weer een retegaaf weekend. Volgend jaar de 10e keer. Wordt vast & zeker weer hotel Grewen Muehle in Calle!!!

OD triathlon Spijkenisse

Om het maar in 1 zin samen te vatten: "Spijkenisse was Kilo Utrecht Tango". Kwam al veels te laat aan. Mede doordat het wat slecht aangegeven stond waar je moest zijn. Stond eerst nog in de verkeerde rij van atleten die zich nog moetsen inschrijven & betalen. Toen ik uiteindelijk het parc fermee wilde binnen gaan, had ik 1 of ander blauw kaartje nodig, wat nog in mijn auto lag. Het was inmiddels al 20 minuten voor de start en fietste dus redelijk pissed off en gestressed naar mijn auto terug. De toegangsweg begon al redelijk druk te worden met toeschouwers en ook nog een enkele automobilist die zijn auto zo dicht mogelijk bij de start wilde parkeren.

Doordat een tegemoetkomende fietser deze enkele automobilist wilde ontwijken, kwam hij op mijn weghelft (of in ieder geval wat meer midden op de weg). Vervolgens knalde ik op die fietser en lag op het asfalt. De nodige schaafwonden en erger nog een verzwikte enkel. Moraal was natuurlijk ook al geknakt. Niet gestart en 250 km langs 's lands heeren wegen voor Jan met de korte achternaam gereisd.

Ik heb een bekende triathleet na een slechte wedstrijd wel ergens iets zien schrijven, dat het allemaal een doel heeft. Maar dat het op dit moment ff niet duidelijk was, wat dat doel zou moeten zijn. Heb nu dus ook zo'n gevoel.

Na een succesvolle wedstrijd in Almere dacht ik nog ff lekker als seizoenaflsluiting een OD tri te gaan knallen. Helaas, het mocht niet zo zijn. Mijn enkel heb ik 's avonds nog een paar keer bedekt met een icepack en die voelt gelukkig nu weer een stuk beter. Kruip ik vanmiddag gewoon nog een paar uurtjes op de fiets.

Volgend weekend met wat goede vrienden een lang weekend ATB'en in het Sauerland. Daar de vieze smaak van dit weekend met wat Duitse biertjes wegspoelen...

1/1 Triathlon Almere

Dit jaar was Almere een weekend lang triathlon vertier met op zaterdag de Classic Long Distance en op zondag het WK Long Distance. Beide afstanden vereisen de nodige trainingsuren en als ik toch zo veel aan het trainen ben, kan ik net zo goed voor de Classic Long Distance kiezen, was mijn gedachte afgelopen winter. En zeg nou zelf, de Classic Long Distance is toch veel cooler ;-

Anyway, dit seizoen dus onder Chris Brands zijn schema's naar het sportieve hoogtepunt van dit jaar toegewerkt. De laatste weken gaven de traingen voldoende indicatie dat het wel eens heel goed kon gaan. Twee weken voor de wedstrijd hadden we een Nieuwzeelander genaamd Michael Kelly te gast. Deze jongen kwam speciaal voor het WK naar Almere toe. In de loop van de komende dagen zal ik hier een speciaal stukje voor bloggen.

Overigens had ik 1,5 week voor de wedstrijd het 1e kootje van mijn linker middelvinger uit de kom. Was tijdens een zwemtraining in het zwembad achter op iemand gezwommen en aldus geschiedde... Gelukkig ging het herstel vlot en kon ik toch zonder spalkje aan de start verschijnen.

Dan de dag van de wedstrijd zelf. Traditiegetrouw weer slecht geslapen voor de wedstrijd. Overkomt me bij alle lange afstanden. Gelukkig de dagen ervoor wel goed geslapen, dus top fit stond ik aan de start. Sinds vrijdag was het weer omgeslagen naar zonnig weer. Of dat nou echt een voordeel zou zijn?


Het zwemmen was degelijk en zodoende stond ik na 1:03 aan de wal. Ik had eigenlijk een tijd van onder 1 uur ingedachte, maar kennelijk is het zwemmen in het Gooimeer tijdens de triathlon niet supersnel. Een rustige wissel om nog een gel weg te werken, om zo op pad te gaan voor 180 zonnige kilometers door de polders rond Almere.

Buiten dat het zonnig was, stond er ook geen overdreven harde wind. Ook weer traditiegetrouw is de wind de eerste ronde nog wel rustig, om daarna naar een kracht 3 a 4 door te zetten. Kon dat ook goed in mijn rondetijden terugzien. Elke ronde kwam er zo'n 2 minuten bij. Na geheel volgens gepland schema 5:16 gereden te hebben, begon de zwaarste beproeving van vandaag; de marathon. Het zonnige zomerweer maakt dat dan extra zwaar.



De laatste jaren werd ik in de laatste 14km gedwongen om te wandelen. Was dit jaar vastbesloten dat ik de hele marathon zou blijven doorlopen. Ik had dit jaar gepland elke ronde 3 gels te gebruiken en ook bij alle posten bekertjes water aan te pakken. De laatste ronde viel dat weer niet mee, maar ik bleef mezelf pushen om maar te blijven doorlopen. Om maar eens met Johan zijn woorden te spreken; snot voor de ogen, poorten van de hel gezien, bakoven, ondraaglijke pijnen en afgestorven benen. De rondetijden liepen wel wat op, maar na 10:38:42 stond ik weer in de havenkom. Vier en dertig minuten sneller dan mijn vorige PR van verleden jaar. Tijdens mijn eerste jaar trainen onder de schema's van Chris had ik wel eens wat moeite met de inspanningen van bepaalde wedstrijden (vooral in de winter en voorjaar wel eens wat te hoog dus) juist uit te voeren. Dat was meer mijn eigen gewenning aan het trainen onder schema's. Maar kan niet anders concluderen dat Almere 2008 gewoon heel goed gepiekt was en dat is ook zeker de verdienste van Chris.



Een halve minuut na de finsish werd de inspanning van de afgelopen toch iets te veel en zo gooide ik de restanten (een mengeling van water en Powergels) van mijn maag op de boulevard van Almere haven. Dat was meteen het sein voor EHBO'ers om mij op een bed in de eerste hulp tent te leggen. Ik wist echter van mijzelf dat ik weer snel in orde zou zijn en na een bekertje bouillon was het tijd om mijn finisher t-shirt en alle andere spullen (wetsuit, fietschoenen, fiets etc) weer bij elkaar te zoeken.



Zoals je kan zien op onderstaande HF curve van de wedstrijd, is dat tijdens het lopen de HF langzaam minder wordt. Bij een goed ingedeelde race moet deze HF curve juist gelijkmatig (aan het einde zelfs wat oplopend) zijn, dus daar zit voor een eventuele volgende deelname nog absoluut ruimte voor verbetering.



Marion haar vader had thuis een paar lekkere bakken met nassi en toevoegingen gehaald, zodat ook mijn kwelgeesten Herman, Johan, Maikel & Michael nog een hapje konden eten. Mannen, bedankt voor de support. Volgend jaar ga ik, net als Crissie Wellington, het hele loopparcours met een grote grijns afleggen ;-)



En dan de hamvraag: Volgend jaar weer? Dat zien we dit najaar wel weer. Eerst maar eens vrouwlief vriendelijk aankijken en wasje wegwerken....